IX. ca

patit̉ ꝓ quocūqꝫ iuſticie opere ꝓ amore chriſti. Matth̓. 5.Beati qui ꝑſecutionē patiunt ꝓpter iuſticiam. Secūdoponit grauitatē paſſionis cum dicit. Mortificamur id eſtmorti tradimur. Heſter. 7. Traditi ſumus ego ⁊ populꝰmeus vt cōteramur ⁊ iugulemur ⁊ pereamus. Tertio cōtinuitatem ꝑſecutionis cum dicit. Tota die id eſt ꝑ totūtempus vite. 2. corin. 4. Semper nos qͥ viuimus in mortem tradimur ꝓpter ieſum. Quarto promptitudinē ꝑſequentiū ad occidendū cum dicit. Eſtimati ſumus vt ouesocciſionis .i. deputate vt occidant̉ in macello: que cuꝫ ſtudio occidunt. Ita ⁊ ſancti ex ꝓpoſito ⁊ cum ſtudio occidebani. Io. 16. Uenit hora vt omnis qui interficit vos arbitretur obſequiū ſe preſtare deo. Za. II. Paſce pecora occiſionis que qͥ poſſederant occidebant. ¶ Deinde cum dicit. Sed in his omnibus. ſoluit queſtione. Et primo ꝓponit ſolutioneꝫ diceus. Sed in his omnibus .ſ. malis queſupra poſui ſuperamus dum ſcꝫ circa omnia illibatā charitatem ſeruamꝰ. Sap̄. 10. Certamē forte dedit illi vt vinceret. Et hoc non noſtra virtute: ſed ꝑ auxiliū chriſti. Un̄ſubdit. Propter eum qui dilexit nos .i. ꝓpter eius auxilium vel ꝓpter affectum quem ad eum habemus non quaſinos primo dilexerimꝰ euꝫ: ſꝫ qm̄ ipſe pͥor dilexit nos vt dicitur. 1. Ioh̓. 4. ⁊ I. corin. 15. Gratias deo qͥ dedit nobisvictoriam ꝑ ieſum chriſtū. Secundo ibi. Certus ſum. manifeſtat ſolutionē oſtendens inſeparabilē eſſe ſanctoꝝ charitatem. Et primo oſtendit ꝙ non poteſt ſeparari a creaturis que ſunt. ſecundo ꝙ nec etiā a creaturis que non ſuntſed eſſe poſſent ibi. Neqꝫ creatura alia. Circa primū duofacit. primo ponit ea que ſunt in hoīe dicens. Certus ſuꝫem̄ qꝛ neqꝫ mors que eſt precipuū inter terribilia. neqꝫ vita que eſt precipuū inter appetibilia ſcꝫ poterit nos ſeꝑare a charitate dei. infra. 14. Siue viuimus domino viuimus ſiue morimur dn̄o morimur. In his aūt duobꝰ includuntur om̄ia q̄ ſupra poſuit. Nam ſex precedentia ꝑtinētad vitam. vnum aūt ſcꝫ gladius ꝑtinet ad mortē vt ſupradictū eſt. Deinde ponit ea que ſunt exterius inter que primo ponit ſpūales creaturas dicens: Neqꝫ angeli qui ſcꝫſunt minores deputati ad cuſtodiaꝫ hoīm ſinguloruꝫ. psͣ.Angelis ſuis mandauit de te. Neqꝫ principatꝰ ſcꝫ qͥ ſuntdeputati ad cuſtodiā gentiū. Dan̄. 10. Nunc reuertar vtprelier aduerſus principem perſarū. Cum em̄ egredererapparuit princeps grecorū veniēs ⁊ nemo eſt adiutor meus niſi michael noſter princeps. Addit aūt neqꝫ virtutesQui eſt ſupremus ordo miniſtrantiū Lucꝭ. 21. Uirtutescelorū mouebunt̉. Poteſt auteꝫ hoc intelligi dupliciter.Uno modo de malis angelis qui contra ſanctos decertātEph̓. 6. Non eſt nobis colluctatio aduerſus carnē ⁊ ſanguinem: ſed aduerſus principes ⁊ poteſtates. Alio modopoteſt intelligi de bonis. Et ẜm hoc vt Chryſoſtomꝰ dic̄in libro de cōpunctione cordis: Hoc dicebat non ꝙ angeli affectare poſſent aliquando eum a xp̄o ſeparare ſed etiāea que ſunt impoſſibilia verbigratia fieri poſſe dixit magis ꝙͣ ſe ab amore xp̄i ſeiungi. vt ꝑ hoc quanta in eo viseſſet diuine charitatis oſtenderet. atqꝫ omnibus ante oculos poneret. hic em̄ amantium mos eſt vt amorem ſuumſilentio tegere nequeant. ſed neceſſarijs ſuis et caris efferunt ⁊ produnt: ⁊ flāmas ſuas intra pectus cohibere nonpoſſunt. Enarrant ea frequentius vt ipſa aſſiduitate narrandi amoris ſui ſolacium capiant: ⁊ refrigeria immēſi ardoris aſſumant. Sic ergo facit beatus hic eximius amator xp̄i omnia que ſunt ⁊ que erūt queqꝫ accidere poſſunt⁊ que om̄ino non poſſunt ſimul vno ſermone complectit̉.Et ſimile eſt qd̓ dicit̉ Gal̓. 1. Licet nos aut angelus de celo euangelizet vobis prēterꝙͣ qd̓ euangelizaui vobis anathema ſit. ¶ Deinde ponit etiam creaturas ſenſibiles qͣꝝduplicē diuerſitatē ponit. pͥmo qͥdē ẜm tempus qͦ diuerſi-

ficātur ẜm p̄ſens ⁊ futurū. Vnde dicit. Neqꝫ inſtantia ideſt preſentia ſiue dolorē ſiue delectationē inferant. 2. cor.4. Non cōtemplantibꝰ nobis ea que vident̉. Addit aūt.Neqꝫ futura quoꝝ nec timor nec deſideriū poteſt noſ ſeparare a chriſto. Unde ipſe dicebat. Act. 21. Ego non ſoluꝫalligari ſed ⁊ mori in hieruſalē paratus ſum ꝓpter nomēdn̄i ieſu. ¶ Deinde ponit diuerſitatē ſenſibiliū creaturaꝝex parte magnitudinis. ⁊ primo tāgit magnitudinē virtutis cuꝫ dicit. Neqꝫ fortitudo id eſt neqꝫ creatura fortis poteſt me ſeparare a chriſto puta fortis ignis aut fortis aquaqꝛ vt can̄. 8. dicit̉. Fortis eſt vt mors dilectio. ¶ Deindeponit magnitudine dilectionis deſcribēs eam ẜm ea q̄ ꝓprie conueniunt corporibus .ſ. altum ⁊ ꝓfundū. Vnde dicit. Neqꝫ altitudo ex qua ſcꝫ aliqͥs mihi minaret̉ p̄cipitiuꝫſicut dicit̉ Luc. 4. Ꝙ duxerūt ieſuꝫ vſqꝫ ad ſuꝑciliū motis vt precipitarent eum. Neqꝫ profundū in quo aliquisſubmerſionē minaret̉. psͣ. Infixus ſum in limo profundi.Poſſunt etiam hec tria ad res humanas referri. Tripliciter em̄ aliquis homo poſſet a deo aliquē auertere. Unoquidē mō cogendo ꝑ fortitudinē. Sꝫ ſicut dicit̉. 1. Regꝭ2. Non eſt fortis ſicut deus noſter. Secundo ſtupefaciendo ꝑ altitudineꝫ auctoritatis. ſed de deo dicit̉ in psͣ. Tuſolus altiſſimus ſuꝑ omnē terram. Tertio ſeducendo perprofundū ſapientie. ſed de deo dicit̉ Iob. 11. Profundiorinferno. ⁊ vnde cognoſces? Poſſunt etiā hec duo altitudo ⁊ profundū ad proſpera ⁊ aduerſa referri ẜm illud. 2.corin. 6. Per arma iuſticie a dextris ⁊ a ſiniſtris. Vel ẜmChryſoſtomū in libro de compunctione cordis. ꝙ ait altitudo ⁊ profundū nō mihi aliud indicare videt̉ ꝙͣ regnūceloruꝫ ⁊ gehennā. Quaſi dicat. nec ſi a regno decidereme neceſſe ſit aut etiam in gehennā trahi ꝓ xp̄o: nec hocquidē mihi metuendū eſt. Quantū aūt ad ea que nō ſuntſꝫ poſſūt eē ſubdit. Neqꝫ creatura alia qd̓ vtiqꝫ ẜm Chryſoſtomū de his dicit que non ſunt. quaſi illi non ſufficiātomnia que ſunt ſed illa que non ſunt ꝓuocat quodā modo ad certamen. Nihil inquit iſtorū poterit nos ſepararea charitate dei .j. corin. 13. Charitas nunꝙͣ excidit. Quequidem charitas dei eſt in chriſto ieſu dn̄o noſtro. qꝛ ſcꝫ ꝑeum data eſt nobis inquantū ſpiritūſanctum nobis deditLucꝭ. 12. Ignem veni mittere in terrā ⁊ quid volo niſi vtaccendat̉. Sed cum ſcriptū ſit Eccͣs. 9. Neſcit homo vtꝝamore vel odio dignus ſit ſed omnia in futurū ſeruant̉ incerta. quid eſt hoc qd̓ dicit ſe eſſe certū ꝙ nihil poſſit euma charitate ſeparare. Ad qd̓ dici poteſt ꝙ apl̓us nō loquitur ſingulariter de ſeipſo: ſed loquit̉ in perſona omniū p̄deſtinatorū de quibus ꝓpter certitudinem p̄deſtinatiōisannunciat ꝙ nihil eos a charitate poſſit ſeparare. pōt etiāiſta certitudo cauſari exvirtute charitatꝭ que quantum inſe eſt ab aliquibus non poteſt ſuperari cum deum ſuperomnia diligāt. Ꝙ aūt aliquis interduma charitate recꝝdat non eſt ꝓpter defectū charitatis: ſed ꝓpter defectumliberi arbitrij. Si aūt apl̓us hoc dicit de ſeipſo de hoc certus eſſe non poterat niſi forte ꝑ reuelationē qꝛ dictū eſt eiSufficit tibi gratia mea. 2. corin. 12. Nam quantū ad poſſibilitatem liberi arbitrij ipſe alibi dicit .j. corin. 9. Ne forte cum alijs predicauerim ipſe reprobus efficiar.Incipit capitulū nonum.Eritatem dico in chriſto non mētior. teſtimoniū ꝑhibente conſciēvtia mea in ſpūſancto. qm̄ triſticiamihi magna eſt ⁊ cōtinuus dolorcordi meo. Optabam egoip̄e anathema eſſea xp̄o ꝓ fratribꝰ meis qui ſunt cognati mei

f ij