Romanos2 O

¶ Oſtendit ſupra apl̓us ꝙ ſpūſſanctꝰ adiuuat infirmitates pn̄tis vite ꝙͣtuꝫ ad impletionē noſtroꝝ deſiderioꝝ. h̓oſtendit qual̓r nos iuuat ꝙͣtum ad exteriores euentꝰ dirigendo in bonū noſtrū. Et pͥmo ꝓponit qd̓ intēdit. ſecūdoꝓbat ꝓpoſitū ibi. Nā quos preſciuit ⁊c. tertio infert quādam cōcluſionē ex dictis ibi. Quis ergo ſeꝑabit illos ⁊c̄Circa primū duo cōſideranda occurrūt. Primo quidemmagnitudo beneficij que nobis a ſpū ſancto ꝯfertur vt .ſ.omnia nobis cooperent̉ in bonū. Ad cuiꝰ euidentiā cōſiderandū eſt ꝙ qͥcquid ſit in mūdo etiā ſi malū ſit cedit inbonū vniuerſi qꝛ vt aug. dicit in ench. Deꝰ ē adeo bonꝰ:ꝙ nihil mali eſſe ꝑmitteret niſi eſſet adeo potens ꝙ ex qͦlibet malo poſſet elicere aliquid bonū. Nō aūt ſemꝑ ceditmalū in bonū eius in quo eſt ſicut corruptio vniꝰ armaliscedit quidē in bonū vniuerſi inꝙͣtum ꝑ corruptionē vniꝰgenerat̉ aliud. nō tn̄ in bonū eius qd̓ corrumpit̉ qꝛ bonūvniuerſi eſt a deo volitū ſcd̓m ſe ⁊ ad ip̄m ordinātur omēsꝑtes vniuerſi. Et eadē ratio eſſe videt circa ordineꝫ nobiliſſimaꝝ ꝑtium ad alias ꝑtes. qꝛ malū aliaꝝ ꝑtium ordīatur in bonū nobiliſſimaꝝ. Sed quicqͥd fit circa nobiliſſimas ꝑtes nō ordinat niſi in bonū ip̄aꝝ qꝛ de eis ꝓpter ſecura habet̉. d̓ alijs aūt ꝓpter ip̄as. ſicut medicus infirmitatem pedis ſuſtinet vt curet caput. Inter omēs aūt ꝑtesvniuerſi excellūt ſancti dei ad quoꝝ quēlibet ꝑtinet qd̓ dicitur. Mat. 25. Suꝑ oīa bona ſua cōſtituet eum. Et ideoquicqͥd accidit vel circa ip̄os vel alias res totū in bonumeoꝝ cedit ita ꝙ verificat̉ qd̓ dicit̉ ꝓuer. xj. Qui ſtultꝰ eſtſeruiet ſapienti qꝛ .ſ. etiā mala peccatoꝝ in bonū iuſtoruꝫcedunt vnde ⁊ deꝰ ſpālem curā de iuſtis habere dicit̉ ſecūdū illud. psͣ. Oculi dn̄i ſuꝑ iuſtos. inꝙͣtuꝫ .ſ. ſic de eiscurat ꝙ nihil mali circa eos ꝑmittit qd̓ nō in eoꝝ bonumcōuertat. Et hoc quidē manifeſtū eſt ꝙͣtum ad mala penalia que patiunt. Vnde in glo. dicit̉ ꝙ ip̄oꝝ infirmitate exercetur humilitas. afflictione patīa. cōtradictione ſapientia. odio beniuolentia. Vnde. 1ͤ. pe. 3. Si quid patiminiꝓpter iuſtitiā beati. Sed nūquid etiā eis peccata cooꝑātur in bonū? Quidā dicūt ꝙ peccata cōtinent nō ſub hocꝙ dicit oīa. qꝛ ſcd̓m auguſtinū peccatū nihil eſt ⁊ nihil fiunt hoīes cū peccāt. Sed cōtra hoc eſt qd̓ in glo. ſequit̉.Uſqꝫ adeo talibꝰ deus oīa cooꝑatur in bonū vt ſi qui horum deuiant ⁊ exorbitant etiā hoc ip̄m eis faciat ꝓficerein bonū. Vnde ⁊ in psͣ. dicit̉. Cū ceciderit iuſtus nō collidetur qꝛ dn̄s ſupponit manū ſuā. Sed ſcd̓m hoc videturꝙ ſemꝑ tales in maiori caritate reſurgāt qꝛ bonū hoīs incaritate cōſiſtit. quā ſi nō habeat apoſtolꝰ ſe nihil eſſe recognoſcit. iᵉ. cor. 13. Sed dicendū eſt ꝙ bonū hoīs nō ſolum cōſiſtit in ꝙͣtitate caritatis ſed p̄cipue in ip̄ius ꝑſeuerantia vſqꝫ ad mortē ſcd̓m illud Mat. 24. Qui ꝑſeuerauerit vſqꝫ in finē hic ſaluus erit. Ex hoc aūt ꝙ iuſtꝰ caditreſurgit cautior ⁊ humilior. Und̓ in glo. ſubdit̉ poſtꝙͣ dixerat ꝙ hoc ip̄m faciat eis in bonū ꝓficere. qꝛ ſibi humiliores redeūt atqꝫ doctiores. Diſcūt em̄ cū tremore ſe exultare debere. nō quaſi arrogādo ſibi tanꝙͣ de ſua virtute fiduciā ꝑmanendi. ¶ Scd̓o oꝑtet ꝯſiderare quibꝰ hoc bn̄ficium cōpetat. Circa qd̓ primo attēditur aliquid ex ꝑte hominis cū dicit. Diligētibꝰ deū. dei em̄ dilectio eſt in nob̓ꝑ inhabitantē ſpūm vt habitū eſt ſupra. 2º. Ipſe aūt ſpūsſanctꝰ eſt qui nos dirigit in viā rectā vt dicit̉ in. pͣſ. Und̓dicit̉. 1ᵉ. pe. 3. Quis eſt qui vobis noceat ſi boni emulatores fueritis? Et in psͣ. Pax multa diligentibꝰ legeꝫ tuam ⁊ nō eſt illis ſcādalum. Et hoc rōnabiliter. qꝛ vt dicitur ꝓuer. 8. Ego diligētes me diligo. diligere eſt bonuꝫvelle dilecto dei aūt velle eſt oꝑari. Gīa em̄ quecūqꝫ voluit fecit vt in psͣ. dicit̉. Et ideo deꝰ oīa cōuertit in honūhijs qui eū diligūt. ſcd̓o attendit̉ id qd̓ eſt ex ꝑte dei. quipͥmo fideles ab eterno p̄de ſtinauit. ſcd̓o ex tēpore vocat.

tertio ſanctificat ⁊ hec tria tāgit cū dicit. His qui ſcd̓m ꝓpoſitum vocati ſunt ſancti .i. p̄deſtinatꝭ vocatis ⁊ ſanctificatis. vt ꝓpoſitū referat̉ ad p̄deſtinationē que ſcd̓m aug.eſt ꝓpoſitū miſerendi. Ephe. iº. Predeſtinati ſcd̓m propoſituꝫ eiꝰ. Qd̓ dicit vocati. ad vocationē. Yſa. 41. Vocauit eū vt ſequeret̉ ſe. Qd̓ dicit ſancti ad ſanctificationēſcd̓m illud Le. 21. Ego dn̄s qui ſanctifico vos. Hoc aūtapl̓us ſe ſcire dicit ex ꝑſona ſanctoꝝ dicens. Scimꝰ. ſap.10. Dedit illi ſcīam ſanctoꝝ. Procedit aūt hec ſcīa tumex experimento. tum etiam ex cōſideratione efficatie caritatis. Can̄. 8. Fortis eſt vt mors dilectio. Et etiā p̄deſtinationis eterne. Fſa. 46. Oīs volūtas mea implebit̉ etomne ꝯſilium meū fiet. ¶ Deinde cū dicit. Nā quos preſciuit ⁊c. ꝓbat qd̓ dixerat tali rōne. Nullus pōt nocerehijs quos deꝰ ꝓmouet. Sed p̄deſtinatos diligentes deūdeus ꝓmouet. Ergo nihil pōt eis nocere. ſed oīa cedunteis in bonū. Prīo ergo ꝓbat minorē .ſ. ꝙ eos deꝰ ꝓmoueat. 2ꝰ maioreꝫ .ſ. ꝙ ꝓmotis a deo nihil pōt eſſe nociuūibi. Quid ergo dicemꝰ ⁊c. Circa pͥmū duo facit. Primoꝓponit ea que ſunt ad ꝓmotione ſanctoꝝ ab eterno. 1ºea que ſunt ex tēpore ibi. Quos aūt p̄deſtinauit ⁊c̄. Ponit aūt duo circa pͥmuꝫ .ſ. preſcīam ⁊ ꝑ̄deſtinationē cuꝫ dicit. Nā quos preſciuit ⁊ quos p̄deſtinauit. Dicūt aūt quidam ꝙ predeſtinatio hic accipit ꝓ preparationē que eſt ītēpore. qua .ſ. deꝰ preꝑat ſanctos ad gram ⁊ hoc dicuntad diſtinguendū preſcīam a p̄deſtinatione. Sed ſi rectecōſideret vtrūqꝫ eſt eternū ⁊ drn̄t rōne. Nā ſicut dictū eſtſupra pͥmo. ſuꝑ illud qui predeſtinatꝰ eſt. p̄deſtinatio importat p̄ordinationē quādaꝫ in aīo eoꝝ que quis eſt facturus. Ab eterno aūt deꝰ predeſtinauit bn̄ficia que ſanctisſuis erat daturus. Und̓ p̄deſtinatio eſt eterna. differt aūta preſcīa ſcd̓m rōnem qꝛ preſcīa importat ſolā noticiā futuroꝝ. ſed p̄deſtinatio importat cālitatem quādaꝫ reſpectueoꝝ. Et ideo deꝰ habet preſcīaꝫ ⁊ de peccatis. ſed p̄deſtinatio eſt de bonis ſalutaribꝰ. Unde apl̓us ad ephe. primo dicit Predeſtinati ſcd̓m ꝓpoſituꝫ eiꝰ vt ſimꝰ in laudē⁊c. Circa ordinē aūt preſcīe ⁊ p̄deſtinationis. dicunt quidam ꝙ preſcīa meritoꝝ bonoꝝ ⁊ maloꝝ eſt ratio p̄deſtīationis ⁊ re ꝓbationis vt .ſ. intelligat ꝙ deus p̄deſtinet aliqͦs qꝛ p̄ſcit eos bn̄ oꝑaturos ⁊ ī xp̄ꝫ credt̉ios. Et ſcd̓ꝫ hͦlittera ſic legit̉. Quos preſciuit cōformes fieri ymaginisfilij eius hos p̄deſtinauit. Et hͦ quidē rationabl̓r diceretur. ſi p̄deſtinatio reſpiceret tm̄ vitam eternā que dat̉ meritis ſed ſub p̄deſtinatione cadit om̄e beneficiuꝫ ſalutarequod eſt homini ab eterno diuinitꝰ preꝑatū. Unde eadēratione oīa bn̄ficia que nobis confert ex tēpore preꝑauitnos ab eterno. And̓ ponere ꝙ aliqd̓ merituꝫ ex ꝑte nr̄a p̄ſupponat̉ cuius preſcīa ſit ratio p̄deſtinationis nihil eſt aliud ꝙͣ gratiā ponere dari ex meritis noſtris. ⁊ ꝙ prīcipium bonoꝝ oꝑum eſt ex nobis ⁊ cōſumatio eſt ex deo. Unde cōuenientiꝰ ſic ordinat̉ littera. Quos preſciuit hos etp̄deſtinauit fieri cōformes ymaginis filij ſui. Vt iſta conformitas nō ſit ratio p̄deſtinationis ſed terminꝰ vel effectus. Dicit enim apl̓us ephe. pͥmo. Predeſtinauit nos inadoptionē filioꝝ dei. Nihil enim aliud eſt adoptio ꝙͣ illacōformitas. Ille enim qui adoptat̉ in filium dei cōformatur vero filio eiꝰ. Primo quidē in iure ꝑticipande hereditatis. ſicut ſupra eodē dictū eſt. Si filij ⁊ heredes. heredes quidē dei coheredes aūt xp̄i. ſcd̓o in ꝑticipationeſplendoris ip̄ius. Ip̄e enim genitꝰ eſt a patre tanꝙͣ ſplendor glorie eius. He. pͥmo. Und̓ ꝑ hoc ꝙ ſāctos illumīatde lumine ſapīe ⁊ gratie facit eos fieri cōformes ſibi. Unde in psͣ. dicit̉. In ſplēdoribus ſanctoꝝ ex vtero ante luciferum genui te .i. ꝓfundentē oēm ſplendorē ſanctorumQuod aūt dicit. Ymaginis filij eius. pōt intelligi dupliciter. Vno modo vt ſit cōſtructio appoſitiua. vt ſit ſenſus