Ad Romanos

quorū poſteriꝰ ꝓbat prius. Per primū aūt ꝓbat id quodſupra poſitum eſt .ſ. ꝙ prudentia carnis ſit mors hoc modo: qui inimicat̉ deo incurrit mortē. Lucꝭ. 19. Verūtamēinimicos illos qͥ noluerunt me regnare ſupra ſe adducitehuc ⁊ interficite ante me. Et hoc qꝛ deus vita noſtra eſt.Deūt 3. Ipſe eſt em̄ vita tua. Et ideo ille qͥ inimicat̉ deoincurrit mortē. Sed prudentia carnis eſt inimica deo. ergo prudentia carnis eſt cauſa mortis. Ubi notandū eſt ꝙid qd̓ ſupra dixerat prudentiā carnis nūc noīat carnis ſapientiā. nō ꝙ ideꝫ ſit ſapīa ſimplicit̓ ⁊ prudētia. ſꝫ qꝛ in rebus humanis ē prudētia. ꝓuer. 10. Sapiētia eſt viro prudentia. Ad cuius intellectū ſciendū ꝙ ſapiēs ſimpliciterdicit̉ qui cognoſcit cauſam altiſſimā ex qua om̄ia dependent. Cauſa aūt ſuprema omniū deus eſt. Unde ſapiētiaſimpliciter ē cognitio diuinaꝝ rerū. Vt aug. dicit in librode trinitate .i. corin. 2. Sapiētiā loquimur inter ꝑfectos.Dicit̉ aūt ſapiens in vnoquoqꝫ genere qͥ cognoſcit altiſſimā cauſam illius generis ſicut in arte edificatoria dicit̉ ſapiens non ille qͥ ſcit dolare ligna ⁊ lapides: ſed ille qui cōcipit ⁊ diſponit conuenientē formā domus. Ex hoc em̄ totum artificiū depēdet. Vnde ⁊ apl̓us dicit. .ī. corin. 3. Vtſapiens architectus fundamentū poſui. Sic igit̉ ſapiensī rebus humanis dicit̉ qͥ bonā eſtimationē habēs de finehumane vite. ẜm hoc ordinat totam humanā vitaꝫ qd̓ ꝑtinet ad prudentiā. Et ita ſapientia carnis eſt ideꝫ qd̓ carnis prudentia. De hac ſapīa dicit̉ Iac. 3. Non eſt deſurſum deſcēdens: ſꝫ terrena aīalis diabolica. Dicit̉ aūt hecſapientia deo inimica qꝛ contra legem dei hoīem inclinatIob. 15. Currit aduerſuſ deū collo erecto. Et ideo ad hocꝓbandū inducit aliud mediū ſubdens. Legi em̄ dei noneſt ſubiecta. Nō em̄ poteſt aliquis deū odire ẜm qd̓ in ſe ēcuꝫ deus ſit ipſa eſſentia bonitatis: ſꝫ ẜm hoc aliquis peccator deuꝫ odit ꝙ preceptū diuine legis eſt contrariū ſuevolūtati ſicut adulter odit deum inquantū odit hoc preceptum. non mechaberis. Et ſic omnes peccatores inquātūnolunt ſubijci legi dei ſunt inimici dei. 2. Paral̓. 19. Hisqui oderunt deum amicitia iungeris. Unde conueniēterꝓbat ꝙ prudentia vel ſapīa carnis ſit inimica deo qꝛ noneſt ſublecta legi dei. Probat aūt hoc ꝑ tertiū mediū dicēsNec em̄ poteſt. Prudentia em̄ carnis vitiū eſt quoddaꝫvt ex p̄dictis patet: quāꝙͣ aūt ille qͥ ſubiectꝰ eſt vitio poſſitliberari a vitio ⁊ ſubijci deo. ẜm illud ſupra. 6. Liberati apeccato ſerui facti deo. tn̄ ipſum vitiuꝫ deo ſubijci nō poteſt. cum ipſuꝫ vitiū ſit auerſio a deo vel a lege dei ſicut ille qui eſt niger poteſt fieri albus. ſꝫ ipſa nigredo nūꝙͣ poteſt fieri alba. Et ẜm hoc dicit̉ Matth̓. 7. Non poteſt arbor mala fructus bonos facere. Ex qͦ patet ꝙ nō recte manichei ad confirmationē ſui erroris hec verba aſſumūt volentes ꝑ hec verba oſtendere naturā carnis non eſſe a deocum ſit inimica deo nec poſſit deo ſubijci. Non enim agitapl̓us hic de carne iſta que eſt creatura dei. ſꝫ de prudentia q̄ eſt vitium hoīs vt dictū eſt. ¶ Deinde cū dicit. Quiaūt in carne ⁊cͣ. adaptat qd̓ dixerat de prudētia carnis adhomines quibus prudentia carnis dn̄al̓ dicēs. Qui aūtin carne ſunt .i. qui concupīas carnis ſequunt̉ ꝑ prudentiam carnis ꝙͣdiu tales ſunt. deo placere non poſſunt. qꝛvt in psͣ dicit̉. Beneplacitū eſt deo ſuꝑ timētes eum. Un̄illi qui ei non ſubijciunt̉ nō poſſunt ei placere: ꝙͣdiu talesſunt. Poſſunt aūt deſinere eſſe in carne ẜm modū p̄dictū⁊ tunc deo placebunt. ¶ Deinde cum dicit. Vos aūt ⁊cͣ.oſtendit eos quibus loquit eſſe immunes a prudentia carnis. Et circa hoc tria facit. pͥmo ponit fideliū ſtatū dicēs:Uos aūt non eſtis in carne. ⁊ ſic patet non eſſe intelligēdum de carnis natura. Romani em̄ quibꝰ loquebat̉ mortales erāt carne induti. Sed carnē accipit ꝓ vitijs carnisẜm illud. j. corin. 6. Caro et ſanguis regnū dei non poſ-

ſunt poſſidere. Vnde dicit. Uos non eſtis in carne .i. noneſtis in vitijs carnis quaſi ẜm carnē viuentes. 2. corin. 10In carne viuentes non ẜm carnem militamꝰ: ſꝫ in ſpū i.ſpiritū ſequimini. Apoc. 1. Fui in ſpū dominica die. Secundo apponit conditionē dicens. Si tn̄ ſpūs dei habitatin vobis .ſ. ꝑ charitatē. 1. corin. 3. Templū dei eſtis. ⁊ ſpiritus dei habitat in vobis. Apponit aūt hanc conditionēqꝛ ꝙͣuis in baptiſmo ſpūmſanctuꝫ receperint: potuiſſet tn̄contingere ꝙ ꝑ peccatum ſuꝑueniens ſpūmſanctū amiſiſſent de quo dicit ſap̄. 1. Ꝙ corripit̉ a ſuꝑueniēte iniqͥtateTertio oſtēdit conditionē hanc oportere in eis extare dicens. Si quis ſpūm xp̄i non habet: hic non eſt eius: ſicutnon eſt membrū corporis qd̓ ꝑ ſpūm corporis non viuificatur. ita non eſt membrū xp̄i qui ſpūm xp̄i non habet .i.Io. 4. In hoc ſcimus quoniā manet in nobis: qm̄ de ſpūſuo dedit nobis. Eſt aūt notandū ꝙ idem eſt ſpūs chriſti⁊ dei patris: ſed dicit̉ dei patris inquantū a patre ꝓcedit.Dicit̉ ſpūs xp̄i, inquātū ꝓcedit a filio. Unde etiā dominꝰvbiqꝫ attribuit eum ſimul ſibi ⁊ patri ſicut Io. 14. Paraclitus ſpirituſſanctꝰ quē pater mittet in noīe meo. Itemcum venerit paraclitus quem ego mittam vobis a patre.⁊cͣ. ¶ Deiude cuꝫ dicit. Si aūt xp̄us ⁊cͣ. oſtendit ꝙ ꝑ gratiam chriſti ſiue ꝑ ſpūmſanctū liberemur a pena. Et pͥmooſtendit ꝙ liberamur ꝑ ſpiritūſanctum in futuro a mortecorporali. ſecundo ꝙ interim in hac vita adiuuamur a ſpirituſancto contra infirmitates preſentis vite ibi. Similit̓aūt ⁊cͣ. Circa primū tria facit. primo ꝓponit quod intendit. ſcd̓o ex hoc infert quoddā correlariū ibi. Ego fratres⁊cͣ. tertio ꝓbat ꝓpoſitum ibi. Quecūqꝫ em̄ ⁊cͣ. Circa primū conſiderandū eſt ꝙ ſupra mentionē fecerat de ſpiritudei ⁊º de ſpū xp̄i ꝙͣuis ſit vnus ⁊ idem ſpiritus. Primo gͦoſtendit quid conſequamur ex ſpiritu: ex hoc ꝙ eſt chriſtiSecundo oſtendit quid conſeqͣmur ex eo inquantū ē ſpiritus dei patris ibi. Ꝙ ſt ſpūs eius ⁊cͣ. Dicit gͦ. dictū ē ꝙſi quis ſpirituꝫ chriſti non habet hic non eſt eius. Undecum vos ſitis chriſti: ſpūm chriſti habetis ⁊ ipſum chriſtūin vobis habitantē ꝑ fidem. ẜm illud ephe. 3. Habitarechriſtum ꝑ fidem in cordibus veſtris. Si aūt chriſtus ſicin vobis eſt oportet vos chriſto eſſe conformes. chriſtꝰ aūtſic venit in mundū vt quantū ad ſpiritū eſſet plenus gratia ⁊ veritate: ⁊ tn̄ quantū ad corpus habet ſimilitudineꝫcarnis peccati vt ſupra dictū eſt. Vnde ⁊ hoc oportet eſſein vobis ꝙ corpus quidē veſtrū ꝓpter peccatū qd̓ adhucmanet in carne veſtra mortuū eſt .i. nec eſſitati mortis addictū ſicut gen̄. 2. dicit̉. Quacūqꝫ die comederitis mortemoriemini .i. neceſſitati mortis addicti eritis. Spiritꝰ ꝟoveſter qͥ iam renouatꝰ eſt a pctō ẜm illd̓ eph̓. 4. Renouamini ſpū menris vr̄e viuit vita gr̄e ꝓpter iuſtificationē ꝑquā iuſtificat̉ a deo. Gal̓. 2. Ꝙ aūt nunc viuo in carne infide viuo filij dei. ſupra. 1. Iuſtꝰ ex fide viuit. ¶ Deindecum dicit. Ꝙ ſi ſpūs ⁊cͣ. oſteudit quid cōſequamur ex ſpirituſancto inquantū eſt ſpūs patris dicens. Ꝙ ſi habitatin vobis ſpūs eius .ſ. dei patris qͥ ſuſcitauit ieſum xp̄m amortuiſ psͣ. Tu aūt dn̄e miſerere mei ⁊ reſuſcita me. Ac.3. Hunc deus ſuſcitauit ⁊cͣ. Et tn̄ ipſe chriſtꝰ ꝓpria virtute reſurrexit qꝛ eadē virtus patris ⁊ filij. conſequēs eſt ꝙid qd̓ deus pater fecit in xp̄o faciat etiam in nobis. Et hoceſt qd̓ ſubdit. Qui ſuſcitauit ieſum xp̄m a mortuis vinificabit ⁊ mortalia corpora veſtra. Non dicit mortua ſꝫ moratalia qꝛ in reſurrectione non ſolū a corporibꝰ vr̄is auferet̉ꝙ ſunt mortua .i. neceſſitatē mortis habentia: ſed etiā ꝙſint mortalia .i. potentia mori quale fuit corpus ante peccatū. Nam poſt reſurrectionē corpora nr̄a erunt penitusīmortalia Yſa. 26. Uiuent mortui ⁊cͣ. Oſee. 6. Uiuificabit nos poſt duos dies. Et hoc ꝓpter inhabitantē ſpūmeiꝰ in nob̓ id ē .i. in virtute ſpūſſancti in nobis habitātis.