VII. Ca.

ẜuitutē. libertatē aūt nō verā ſed apꝑentē. Cū em̄ homoſit id qd̓ eſt ẜm rōneꝫ tūc homo vere eſt ẜuus qn̄ ab aliqͦextremo abducit̉ ab eo qd̓ eſt rōnis. Sꝫ ꝙ aliqͥs freno rōnis nō cohibeat̉ a ſeq̄la cōcupīe eſt libertas ꝙͣtuꝫ ad opinionē illiꝰ qͥ ſummū bonū putat cōcupita ſeq. ¶ Deindecū dicit. Quē ergo fructū ⁊c. on̄dit effectū pctī. Et vnū qͥdem effectū excludit .ſ. effectū fructuoſū cū dicit. Quē ergo fructū .ſ. cū peccabatꝭ in illis .ſ. pctīs Sūt em̄ infructuoſa pctī oꝑa qꝛ nō adiuuāt hoīem ad beatitudinē ꝯſequēdā. yſa. 59. Oꝑa eoꝝ oꝑa inutilia. Mich. 2ª. Ue qͥ cogitatis inutile ⁊ oꝑamini malū in cubilibꝰ vr̄is. Aſtruit autem effectū ꝯfuſibilē dicēs. In qͥbꝰ .ſ. pctīs .i. de qͥbꝰ nūcſcꝫ in ſtatu pnīe erubeſcitis ꝑꝑ eoꝝ turpitudineꝫ. Ie. 31.Poſt ꝙͣ on̄diſti mihi ꝑcuſſi femur meū ꝯfuſione ⁊ erubuiFſa. pͥmo Erubeſcētꝭ ſuꝑ ortis .ſ. voluptatis qͦs elegeratꝭ⁊c. Deinde cū dicit. Nā finis ⁊c̄. poīt fine pctī dicēs. Nāfinis illoꝝ .ſ. pctōꝝ mors eſt. Que qͥdeꝫ ⁊ ſi nō ſit finis operātis pctm̄ qꝛ peccādo nō intēdit mortē incurrere. eſttn̄ finis ip̄oꝝ pctōꝝ qꝛ nata ſunt mortē inducere ⁊ tēporalem qꝛ cū aīa a ſe deū ſeꝑat dignū eſt vt ab ea corpꝰ ſuumſeꝑet̉. Et eternā. qꝛ cū aliqͥs vult ſeꝑari a deo ꝓpter cōcupiſcētiā pctī dignū ē vt ab eo et̓nal̓r ſeꝑet̉ qd̓ eſt mors et̓na. sͣ. pͥmo. Qui talia agūt digni ſūt morte. ¶ Deīde cūdicit. Nūc vero ⁊c. on̄dit qͣlitatē ſtatus iuſtitie. Et pͥmoponit ꝯditionē ſtatꝰ iuſtitie. 2º effectū ibi. Habetꝭ fructūvr̄m ⁊c. 3º ponit finē ibi. Finē vero ⁊c. Circa pͥmū ꝯſiderandū eſt ꝙ ſicut quādo aliqͥs a pctō inclinat̉ ad malū eſtliber a iuſtitia. ita cū aliqͦs ex hītu iuſtitie ⁊ gr̄e inclinat̉ad bonū eſt liber a pctō vt .ſ. ab eo nō ſuꝑetur vſqꝫ ad cōſenſū. Unde dicit. Nunc vero .ſ. in ſtatu iuſtitie liberatia pctō. Io. 8. Si filiꝰ vos liberauerit veri liberi eritꝭ. Similit̓ ecōtra ſicut in ſtatu pctī eſt aliqͥs ẜuus pctī cui obedit. ita in ſtatu iuſtitie eſt aliqͥs ẜuus dei volūtarie obediens ſcd̓m illud. p̄ſ. Seruite dn̄o in leticia. Et hoc eſt qd̓ſubdit. Serui aūt facti deo. p̄ſ. O dn̄e qꝛ ego ẜuꝰ tuꝰ ⁊cͣ.Hec aūt vera eſt libertas ⁊ optīa ẜuitꝰ. qꝛ ꝑ iuſtitiā hō inclinat̉ ad id qd̓ ꝯuenit ip̄i qd̓ eſt ꝓpriū hoīs ⁊ auertit̉ abeo qd̓ ꝯuenit ꝯcupīe qd̓ eſt maxime beſtiale. ¶ Deīde cūdicit. Hētis fructū ⁊c. ponit effectū iuſtitie dicēs. Habetꝭfructū vr̄m in ſāctificatione .i. ip̄a ſāctificatio hoc eſt executio ſcītatis ꝑ bona oꝑa eſt fructꝰ vr̄ inꝙͣtum .ſ. hoc ſpiritualit̓ ⁊ ſcē vos delectat. Ecc. 9. Flores mei fructꝰ ⁊cͣ.Gal̓. 5. Fructꝰ ſpūs eſt gaudiū pax ⁊c̄. Cōſequēter ponitfinē dicēs. Finē vero hētis vitā eternā. Que quidē eſt finis ⁊ ip̄oꝝ iuſtoꝝ qͥ ꝓpter vitā eternā habēdaꝫ oīa oꝑant̉Mat. 6. Primū q̄rite regnū dei ⁊c. Et etiā ip̄oꝝ opeꝝ q̄cū ex obedīa dei fiāt ⁊ ad dei imitationē vitā eternā merētur. Io. 10. Oues mee vocē meā audiūt ⁊ ſequūtur me etvitā eternā do eis. ¶ Deinde cū dicit. Stipēdia em̄ pctī.⁊c. manifeſtat qd̓ dixerat de finibꝰ maloꝝ ⁊ bonoꝝ. Et pͥmo ꝙͣtum ad mala dicit. Dictū eſt ꝙ finis pctōꝝ ē morsStipēdia em̄ pctī ſunt mors. Dicūtur aūt ſtipēdia mercedes militū a ſtipe pendēda .i. pōderanda qꝛ peccuīa diſtribuēda militibꝰ pōderabat̉. Ꝙꝛ ergo pctōres pctō militāt mēbra ſua exhibētes arma pctō vt .sͣ. dictū eſt morsdicit̉ eſſe ſtipēdiū pctī .i. retributio quā retribuit ſibi ẜuiētibus. Et ex hoc manifeſtū eſt ꝙ mors ſit finis pctōꝝ nonquē peccātes q̄runt ſꝫ qͥ eis retribuit̉. p̄s. Ignis ſulphurſpūs ꝓcellaꝝ ꝑs calicis eoꝝ. Quātū vero ad bona dicit.Gr̄a dei vita eterna. Qꝛ em̄ dixerat iuſtos hoīes hr̄e vitam eternā quā certū eſt nō poſſe hēri niſi ꝑ gr̄aꝫ ideo hͦip̄m ꝙ bona oꝑamur ⁊ ꝙ opꝰ nr̄m eſt dignū vitaⁱ eterna.eſt a gr̄a dei. Un̄ ⁊ in p̄ſ. dicit̉. Gr̄am ⁊ gloriā dabit dn̄sSic igit̉ oꝑa nr̄a ſi ꝯſiderarent̉ in ſui natura ⁊ ſcd̓m ꝙ ꝓcędūt ex libero arbitrio hoīs nō merent̉ ex cōdigno vitaꝫeternā ſꝫ ſolū ẜm ꝙ ꝓcedūt ex gr̄a ſpūſſcī. Un̄ dicit̉. Io.

4. Ꝙ fiet in eo fons aq̄ ſaliētis in vitā eternā. Et hoc fi:xp̄o ihū dn̄n nr̄o .i. ꝑ xp̄m vel inꝙͣtuꝫ in ip̄o ſumꝰ ꝑ fidē. ī⁊ caritatē. Io. 6. Omīs qui videt filiū ⁊ credit in eum habet vitam eternam.¶ Incipit capitulum ſeptimum.N ignoratis frēs ſciētibꝰ em̄ legēloqͦr qꝛ lex in hoīe dn̄atur qͣnto tēpore viuit. Nā q̄ ſub viro eſt mulier: viuēte viro alligata eſt legi.Si aūt mortuꝰ fuerit vir eiꝰ: ſoluta eſt a legeviri. Igit̉ viuēte viro vocabit̉ adultera ſi fuerit cum alio viro. ſi autem mortuus fueritvir eius: liberata eſt a lege viri. vt non ſit adultera ſi fuerit cū alio viro. Itaqꝫ frēs mei⁊ vos mortificati eſtis legi ꝑ corpꝰ xp̄i vt ſitis alteriꝰ qui ex mortuis reſurrexit vt fructificetis d̓o. Cū em̄ eſſemꝰ in carne: paſſiōespctōꝝ que ꝑ legē erāt oꝑabant̉ in mēbris noſtrꝭ. vt fructificarēt morti. Nūc aūt ſoluti ſumꝰ a lege mortꝭ ī qͣ detinebamur. ita vt ſeruiamus ī nouitate ſpūs ⁊ nō in vetuſtate lr̄e.¶ Poſtꝙͣ apl̓us on̄dit ꝙ ꝑ gr̄am xp̄i liberamur a pctō h̓on̄dit ꝙ ꝑ eandē gr̄am xp̄i liberamur a ſeruitute legꝭ. Etcirca hoc duo facit Primo ꝓponit ꝓpoſitū ſcd̓o excluditobiectionē ibi. Quid ergo dicemꝰ ⁊c̄. Circa pͥmū duo facit. Primo on̄dit ꝙ ꝑ gr̄am xp̄i liberamur a ſeruitute legis. 2º on̄dit vtilitate huiꝰ liberationis ibi. Vt fructificemus deo ⁊c. Circa pͥmū tria facit. Primo poīt documētūex qͦ arguit̉ ad ꝓpoſitū on̄dendū. 2ᵐ manifeſtat ip̄m ibi.Nā q̄ ſub viro ē ⁊c. 3º ꝯcludit ibi. Itaqꝫ frēs mei ⁊c. Documētū aūt ꝓpoīt eis qͣſi notū. Und̓ dicit. An ignoratisfrēs qͣſi dicat. hoc ignorare nō debetꝭ. pͥma coꝝ. 14. Siqͥs ignorat ignorabit̉. Et cām qͣre nō debēt ignorare on̄dit ſubdēs. Sciētibꝰ em̄ legē loqͦr. Sꝫ cū romani gētileseſſēt. ⁊ legē moyſi ignorarēt. videt̉ eis nō cōpetere qd̓ h̓dicit̉. Et id eo qͥdā expoſuerūt hoc de lege natali q̄ gētibꝰnō erat incognita. ẜm illd̓. sͣ. 2º. Cū gētes q̄ lęgē nō hn̄tnatural̓r ea q̄ legis ſunt faciūt ⁊c. Un̄ ⁊ ſubdit̉. Qꝛ lex inhoīe dn̄atur .ſ. natural̓ qͣnto tꝑe .ſ. viuit lex ī hoīe. Quequidē viuit ꝙͣdiu rō naturalis efficacit̓ in homīe viget.Morit̉ aūt lex naturalis in hoīe qn̄ rō naturalis paſſionibꝰ ſuccūbit. Yſa. 24. Diſſipauerūt fedus ſēpiternū .ſ. legis naturalis. Sꝫ hoc nō videt̉ eſſe ẜm intētionē apl̓i quiabſolute ⁊ indetermīate de lege loquēs ſēꝑ loquit de lege moyſi. Et ideo dicēduꝫ eſt ꝙ romani fideles. nō erantſolū getes ſꝫ inter eos erāt multi iudei. Un̄ hētur. Act.18. Paulꝰ corinthi inuenit quēdaꝫ iudeū noīe aquilā. qͣnuꝑ venerat ab ytalia ⁊ pͥſcillaꝫ vxorē eiꝰ eo ꝙ p̄cepiſſetclaudiꝰ diſcēdere oēs iudeos a roma. lex ergo hoc mododn̄atur in hoīe ꝙͣto tēpore viuit .ſ. hō. Data em̄ eſt lex addirigendū hoīes in via huiꝰ vite. ſcd̓m illud. p̄ſ. Legemſtatuit ei in via quaꝫ elegit. Iō legis obligatio morte ſoluitur. ¶ Deinde cum dicit. Nā que ſub viro ⁊c. manifeſtat qd̓ dixerat ꝑ exēplū in lege mr̄imonij. Et pͥmo ponitexēplū. 2ª maīfeſtat ꝑ ſignū ibi. Ergo viuēte ⁊c. Circa pͥmū duo facit pͥmo in exēplo ponit qͦmō obligatio legꝭ durat vita durāte dicēs. Nā mulier que ſub viro .i. ſub viripoteſtate eſt ex lege diuina quā dictū eſt gen̄. 3. Sub viripoteſtate eris. Alligata eſt legi .ſ. qua tenet̉ conuiuere viro ſcd̓m illud. Ma. 19. Quos deꝰ cōiunxit homo nō ſeparet. Et hec quidē inſeꝑabilitas matrimonij p̄cipue cā-