II. Ca.

ſacerdotes. apo. 5. Feciſti nos deo nr̄o regnuꝫ ⁊ ſacerdotes. Et vlteriꝰ cōputabunt̉ inter filios dei. ẜm illd̓ ſap̄. 5Ecce qͦmodo cōputati ſunt inter filios dei. psͣ. Nimis honorati ſunt amici tui deꝰ. ¶ Tercio tāgitur incorruptioqꝛ ſcꝫ illa gloria et honor nō erunt tranſitoria ſicut ea queſunt in hoc mūdo. 1. corī. 9. Illi qͥdem vt corruptibilē coronā accipiant nos aūt incorruptā. ¶ Deinde cum dicit.His aūt on̄dit veritatē diuini iudicij in malis in qͥbꝰ etiātangitur culpa ⁊ pena. et qͣntum ad culpā tangūtur tria.quoꝝ primū eſt cōtētionis ꝑtinatia que qͥdem prīo poteſtlutelligi hoīs ad deū beneficijs ad ſe vocātem. ꝯtra queꝫhō cōtēdere videt̉ diuīs bn̄ficijs reſiſtēdo deutr. 31. Adhuc viuēte me ⁊ ingrediēte vobiſcū ſemꝑ cōtētioſe egiſtꝭcōtra dn̄m. ¶ Scd̓o poteſt intelligi de cōtentione hoīscōtra fidem. 2. thi. 2. Noli verbis cōtēdere. ¶ Tertio poteſt intelligi de cōtētione hoīm ad inuicē q̄ cōtrariat̉ caritati q̄ eſt mater ꝟtutū. Iac. 3. Ubi zelus ⁊ cōtentio ibi incōſtātia et om̄e opꝰ prauū. ¶ Tertio ponitur duritia eoꝝſcꝫ qͥ nō acqͥeſcūt veritati. Quod poteſt vno modo intelligi de veritate fidei. Io. 8. Si veritatē dico qͣre vos nō creditis mihi? Alio modo de veritate diuine iuſticie cui nonacqͥeſcūt: veritatē diuini iudicij nō credētes. ezec. 18 Dixiſtis nō eſt equa via dn̄i. tercio poteſt intelligi de veritate vite cui nō acqͥeſcūt qͥ peruerſe viuūt. Io. 3. Qui facitveritatem venit ad lucē. tertio aūt tangit̉ malicia in hocꝙ dicit. Credūt aūt iniqͥtati vel qꝛ cōſentiūt ꝑſuadētibusiniqͥtatē. ꝓuer. 17. Malus obedit lingue iniq̄. Ul̓ qꝛ credūt impunitatē pctōꝝ q̄ in diuinā iniqͥtatem redundaretecc. 5. Ne dixeris peccaui ⁊ qͥd mihi accidit triſte? Ul̓ credūt iniqͥtati .i. infidelitati .ſ. doctrine q̄ eſt cōtra fide̓. 2.the. 2. Iudicent̉ oēs qͥ nō crediderūt veritati. ſed cōſenſerūt iniqͥtati. Ex parte aūt pene. quattuor ponūtur. queqͥdem dupl̓r diſtingui poſſunt Uno mō vt ira id eſt penaet vindicta corporalis intelligat eſſe poſt iudiciū. ſopho:I. Dies illa dies ire. Indignatio aūt in iudicio qn̄ impiiſibip̄is indignabūtur ſit ex pctīs q̄ cōmiſerūt ſap̄. 5. Errauimus a via veritatis: Tribulatio aūt et anguſtia ꝑtinētad aīam ſeꝑatam a corꝑe ad reſurrectionē. ꝓuer. 1. Quādo venerit ſuꝑ vos tribulatio ⁊ anguſtia. Ul̓ alio mō poſſint diſtingui vt prima duo accipiat̉ ex ꝑte dei cuiꝰ ira dicitur diſpoſitio ad puniēdū q̄ eſt malis horribilis apo. 6.Dicēt montibus ⁊ petris cadite ſuꝑ nos ⁊cͣ. Indignatioeiꝰ refert̉ ad hoc ꝙ peccatores īdignos reputabit vita et̓na psͣ. Quibꝰ iuraui in ira mea ſi introibūt. Alia vero accipiūt̉ ex ꝑte hoīs Et tribulatio qͥdē dicit̉ a tribulo qͥ pūgit. Vnde ad tribulationē poteſt ꝑtinere om̄e qd̓ doloreꝫinfert. ſopho. 1. Vox diei dn̄i amara tribulabit̉ ibi fortis.Anguſtia aūt dicit̉ ex hoc ꝙ animꝰ hoīs anguſtiat̉ nō valēs inuenire remediū ꝯtra mala q̄ timet vel iā patit̉. dan̄.tz. Anguſtie mihi ſunt vndiqꝫ ⁊ qͥd eligam ignoro. Iob.27. Nūqͥd clamorē illiꝰ audiet deus cū venerit ſuꝑ illumanguſtia? ¶ Deinde cū dicit In omnē aīam. oſtēdit veritatē diuini iudicij qͣntū ad ꝑſonas Et prrimo ꝓponit huius eqͥtatē. ſcd̓o rationē aſſignat ibi. Non eſt enim per ſonarū. tertio rationeꝫ manifeſtat ibi. Quicūqꝫ em̄. veritatē qͥdē diuini iudicij ꝙͣtum ad ꝑſonas: oſtendit primo inmalis cū dicit. In omnē aīam hoīs oꝑantis .i. ꝯtra om̄eꝫaīam. qꝛ ſicut gloria ſctōꝝ ab aīa ad corpꝰ deuenit. ita reꝓboꝝ pena primo ⁊ principl̓r ē in aīa ⁊ ſcd̓o in corꝑe. qd̓ꝓpt̓ defectū vel culpā aīe reſurget paſſibile. eze. 18. Anima q̄ peccauerit ip̄a moriet̉. Dicit aūt iudei pͥmū et greciqꝛ iudeis maior pena debebat̉ tanꝙͣ cognoſcētibꝰ dei volūtatē ꝑ legē. Luc. 12. Seruus ſciēs volūtatē dn̄i ſui digne plagis vapulabit multis. Et ſil̓r xp̄iani qͣntū ad ideꝫpeccatū puta adulteriū vel furtuꝫ grauiori pena puniunt̉ꝙͣ infideles. heb. 10. Quātomagis putatis maiora me-

reri ſupplicia qͦ filiū dei ⁊cͣ. Sed qͣntū ad totā penam grauior eſt pena infideliū ꝓpter pctm̄ infidelitatis qd̓ ē grauiſſimum. Vnde dicit̉ .i. petri 3. ꝙ ſuper incredulos iradei manet. Scd̓o manifeſtat in bonis ⁊ ponit primo duoqͦ ſupra dixit̉ gloriā et honorē. ¶ Terciū vero .ſ. pacē ponit loco incorruptionis quā includit pax et multa alia cōprehēdit. Nō enim poteſt eſſe pax hoīs ꝑfecta ꝙͣdiu aliquis timet ſe amiſſurū bona que habet. ſed tunc aliquishabet verā pace̓ cordis quādo habet omnia que cōcupiſcit et ea ꝑdere non timet. yſa. 32. Sedebit populus meꝰin pulchritu. pacis Et in his etiaꝫ primatū iudeis attribuit qꝛ eis ſunt primo ꝓmiſſa et in eorum promiſſiōes gētes introierūt. Ioh̓. 4. Alij laborauerunt et vos in labores eoruꝫ introiſtis. ¶ Deinde cum dicit. Non enim eſt.aſſignat rationē dictorum quia ſcꝫ non eſt ꝑſonarū acceptio apud deū act. 10. Nō ē ꝑſonaꝝ acceptor deꝰ ¶ Opponit̉ aūt ꝑſonaꝝ acceptio iuſticie dſtiributiue. ꝑ quā aliqͥsdiſtribuit vnicuiqꝫ ẜm dignitatē ꝑſonaꝝ: gͦ acceptio ē qn̄p̄ter dignitatē dat̉ alicui plꝰ vl̓ minꝰ Tūc aūt hoc ſit p̄terdignitatē qn̄ hoc ſit nō ꝓpt̓ cōditōeꝫ ꝑſone q̄ facit ad cauſā hoc ē em̄ cauſā acciꝑe .ſ. qͣſi regl̓ā oꝑādi ſꝫ ꝓpt̓ ꝑſonāqͣſi ipſa ꝑſona accipiat̉ vt cauſa aliqͥd faciēdi. puta ſi aliquis det alicui ꝓpter cōſanguinitatem plus de bonis patrimonialibꝰ nō eſt acceptio ꝑſonarū quia cōſanguinitaseſt cōueniens cauſa ꝓpter quam in talibus bonis debeatplus habere. ſi autem ꝓpter cōſanguinitateꝫ aliquis prelatus det alicui plus de bonis eccleſiaſticis poteſt hoc adacceptionem perſonaruꝫ ꝑtinere ſi alias idoneitas nō cōcurrat. non enim cōſanguinitas eſt ratio cōueniens diſtributionis bonorum ſpūalium. qꝛ igitur deus om̄ia cōuenientiſſima ratiōe facit nō cadit in ip̄m ꝑſonarū acceptio. Dicitur em̄ ſap̄. 8. Ꝙ diſponit omnia ſuauiter. ſꝫ videtur acceptio ꝑſonarū qꝛ peccatoꝝ quoſdā in ſuis pctīsrelinquit quoſdā ad ſe vocat. Sed dicendum ꝙ perſonarum acceptio opponitur iuſtitie. Vnde locū habet in hisque dantur ex debito qd̓ attendit iuſticia. deꝰ autē nō exdebito ſed gratis peccatores ad penitentiā vocat. ſi enimex operibus iam nō ex gr̄a vt dicit̉ infra xj. Et tit̓. 3. Nonex oꝑibus iuſticie que fecimus nos ſed ſcd̓ꝫ ſuā miſericordiaꝫ ſaluos nos fecit. In talibus aūt beneficijs gratis datis nō ſolum deo ſed etiam homini libeꝝ eſt dare cui voluerit. Mat. 20. An nō licet mihi facere quod volo. ¶ Deinde cū dicit Quicūqꝫ em̄. exponit predictam rationē. ꝙenim non ſit ꝑſonarum acceptio apud deuꝫ patet per hocꝙ omnes qui peccāt puniūtur. Unde primo loquit̉ quātum ad illos qui legem non ſuſceperunt dicens ꝙ qͥcūqꝫpeccauerit ſine lege ſcilicet moyſi accepta a deo ſine lege ꝑibit id eſt cōdēnabitur nō ꝓpter legis tranſgreſſionem. Iob. 4. Quia nullus intelligit ineternū peribunt.Scd̓o loquitur quantum ad illos qui legem ſcriptam acceperunt et dicit ꝙ quicūqꝫ peccauerint in lege id eſt poſtlegē ſcriptam iudicabuntur per legem id eſt ꝓpter hoc ꝙtrāſgreſſi ſunt preceptū legꝭ. Io 12. Sermo quē loquutꝰſum vobis ille iudicabit eum in nouiſſimo die. Quidamaūt ex hoc modo loquendi occaſionem erroris ſumpſerūtQuia enim apoſtolus nō dicit quicūqꝫ in lege peccaueritper legem peribit ſi dixerat de his qui ſunt ſine lege crediderunt ꝙ illi qui poſt legem ſuſceptā peccāt iudicēturaliqͣliter .ſ. in pn̄ti nō tn̄ ꝑeunt. Sed ſicut dicit glo. quisxp̄ianus dicat nō ꝑire iudeū ſi non credat in xp̄m cū dn̄sdicat ꝙ tolerabiliꝰ erit ſodomē in die iudicij ꝙͣ eis. vt habet̉ Mat. 12. Vnde eze. 18. Nolo mortē peccatoris. Vtitur aūt tali diuerſitate ī loquēdo qꝛ vt grego. dicit in moralibꝰ ſuꝑ illud iob. 36. Iudiciū pauꝑibus tribuit. Quidā in futuro iudicio ꝑibunt ſed nō iudicabūtur .i. impijqui ſunt ſine fide ⁊ lege dei psͣ. Nō reſurgent impij in iu

b ii