120 XXV. ATTICUS. CAP. XI.

ei, sed omnibus etiam eius amicis esset inimicus, eos-que vellet proscribere, multis hortantibus tarnen Atticimemor fuit officii, et ei, quum requisisset, ubinam es-set, sua manu scripsit, ne timeret, statimque ad se ve-niret: se eum, et illius causa [Gellium] Canuin de pro-scriptorum numero exemisse. Ac, ne quod [in] pericu-lum incideret, quod noctu fiebat, praesidium ei misit.3. Sic Atticus in summo timore non solum sibi, sedetiam ei, quem carissimum habebat, praesidio fuit.Neque enim suae solum a quoquam auxilium petiit sa-lutis, sed coniunctim : ut appareret, nullam seiunctamsibi ab eo veile fortunam. 6. Quodsi gubernator prae-cipua laude fertur, qui navem ex hieme marique sco-puloso servat: cur non singularis eius existimeturprudentia, qui ex tot tanique gravibus procellis civili-bus ad incolumitatem pervenit?

XI. Quibus ex malis ut se emerserat, nihil aliud egit,quam ut plurimis, quibus rebus posset, esset auxilio.Quum proscriptos praemiis imperatorum vulgus con-quireret, nemo in Epirum venit, 'cui res ulla defuerit;nemini non ibi perpetuo manendi potestas facta est.2, Qui etiam post proelium Philippense interitumquoC. Cassii et Jl. Bruti L. Iulium Mocillam, praetorium,et eius fdium, Aulumque Torquatum, ceterosque parifortuna perculsos, inslituerit tueri, atque ex Epiro bisomnia Samothraciam supportari iusserit. 3. Difficileest, omnia persequi, et non necessarium. Illud unumintelligi volunuis, illius liberalitalem neque tempora-riam, neque callidam fuisse. i. Id ex ipsis rebus actemporibus iudieari polest, quod non florentibus sevenditavit, sed afflictis semper succurrit: qui quidemServiliam, Bruti matrem, non minus post mortem eius,quam eo florente, coluerit. 3. Sic liberalitate utc-ns,