Hfl

XXV. ATTICUS. CAP. X.

poluit, texit, quibus rebus indigucrunt, adiuvit. 4. P.vcro Volumnio ea tribuit, ut plura a parento profioiscinon potuerint. Ipsi autcm Fulviao, quura litibus dis-tineretur magnisquo lerroribus vexarctur, tanta dili-gentia officium suum praestitit, ut nullum illa stiteritvadimonium sine Attioo, liio Sponsor omnium rerumfuerit. S. Quin etiam, quum illa fundum sccundafortuna emisset in diem, neque post calamitatem ver-suram facere potuissct, illc se intcrposuit, pecuniamquesine fenore sinequo ulla stipulatione [ei] credidit, ma-ximum existimans quaestum, mcmorem gratumquecognosci, simulque aporire, se non fortunae, sed lio-minibus solere esse amicum. 6. Quae quum faciebat,nemo eum temporis causa facere poterat existimare.Nemini enim in opinionem yeniebat, Antonium rerumpotiturum. 7. Sed sensim is a nonnullis optimatibusreprchendcbatur, quod parum odisse malos cives vide-retur. Ille autcm sui iudicii potius, quid se facerepar esset, intuebatur, quam quid alii laudaturi forcnt.

X. Conversa subito fortuna est. Ut Antonius re-diit in Italiam, nemo non magno in periculo Atticumputarat propter intimam familiaritatcm Ciceronis etBruti. 2. Itaque ad adventum imperatorum de forodecesserat, timens proscriptionem, latebatque apud P.Yolumnium, cui, ut ostendimus, paullo ante opem tu-lerat: (tanta varietas iis temporibus fuit fortunae, utmodo hi, modo illi in summo essent aut fastigio autpericulo) habebatque secum Q. Gellium Canum, ae-qualem simillimumque sui. 3. Hoc quoque sit Atlicibonitatis exemplum, quod cum eo, quem puerum inludo cognoverat, adeo coniuncte vixit, ut ad extremamaetatem amicitia cor um creverit. 4. Antonius autem,etsi tanto odio ferebatur in Ciceronem, ut non solum