<18 XXV. ATTICUS. CAP. IX.

contulissent. Itaque appellatus est a C. Flavio, Brulifamiliari, Atlicus, ut eius rei prinoeps esse vcllet. 4. Atille, qui officia amicis praestanda sine factione existi-maret, semperque atalibus se consiliis removisset, re-spondit: si quid Brutus de suis facultatibus uti voluis-set, usurum, quantum eae paterentur; se neque cumquoquam de ea re colloeuturum neque coiturum. Sicille consensionis globus liuius unius dissensione disie-ctus est. 5. Neque multo post superior esse coepit An-tonius, ita ut Brutus et Cassius, provinciarum, quaeiis necis causa datae ei'ant a consulibus, desperalis re-bus, in exsilium proßciscerentur. 6. Atticus, qui po-cuniam simul cum ceteris conferre noluerat florenti illiparti, abiecto Bruto Italiaque cedenti LLS. centum mil-lia muneri misit. Eidem in Epiro absens trecenta ius-sit dari: neque eo magis potenti adulatus est Antonio,neque desperatos reliquit.

IX. Secutum est bellum gestum apud Mutinain.In quo si tantum eum prudentem dicam, minus, quamdebeam, praedicem, quum ille potius divinus fuerit:si divinatio appellanda est perpetua naturalis bonitas,quae nullis casibus neque agitur, neque minuitur.2. Ilostis Antonius iudicatus Italia cesserat; spes re-stituendi nulla erat. Non solum [eius] inimici, quitum erant potentissimi et plurimi, sed etiam, qui ad-versariis eius se dabant, et in eo laedendo se aliquamconsecuturos sperabant commendationem, Antonii fa-miliäres insequebantur; uxorem Fulviam omnibusrebus spoliare cupiebant; liberos etiam exstinguereparabant. 3. Atticus, quum Ciceronis intima familiaritate uteretur, amicissimus esset Bruto, non modonihil iis indulsit ad Antonium yiolandum, sed e con-trario familiäres eius ex urbe profugientes, quantum