66

XV. EPAMINONDAS. CAP. V.

ria, non habet auri atque argenti satis. Namque orbisterrarum divilias accipere nolo pro patriae caritale. 3.Tu quod me incognitum tentasti, tuique similcm existi-masti, nonmiror, tibique ignosco; sed egredere propere,ne alios corrumpas, quum me non potueris. Tu, Micy-the, argentum huic rcdde; nisi id confestim facis, ego tetradam magislralui. 4. Hunc Diomedon quum roga-ret, ut tuto exire, suaque quae attulisset liceret eflerre:Isiud quidem, inquit, faciam; neque lua causa, sed mea,ne, st tibi sit pecunia ademta, aliquis dicat, id ad meereptum pervenisse, quod delatum accipere noluissem.5. A quo quum quaesisset, quo se deduci vellet, et illc,Athenas, dixisset; praesidium dedit, ut eo tuto perve-niret. Neque vero id satis habuit, sed etiam, ut invio-latus in navem ascenderet, per Chabriam Alheniensem,de quo supra mentionem fecimus, eflecit. 6. Absti-nentiae erit hoc satis testimonium. Plurima quidemproferre possemus; sed modus adhibendus est, quoniamuno boc volumine vitas excellentium virorum complu-riurn concludere constituimus, quorum separatim mul-tis millilius versuum complures scriptores ante nos ex-plicarunt.

V. Fuit etiam disertus, ut nemo ei Thebanus paresset eloquentia: neque minus concinnus in brevitaterespondendi, quam in perpetua oratione ornatus. 2.Habuit obtrectatorem Meneclidam quemdam, indidemThebis, et adversarium in administranda republica, sa-tis exercitatum in diccndo, utTliebanum scilicet. Nam-que illigenti plus inest virium, quam ingenii. 3. Is,quod in re militari florere Epaminondam videbat, hor-tari solebat Thebanos, ut pacem bello anteferrent, ne il-lius imperatoris opera desideraretur. Huic ille, Fallis,inquit, verbo cives luos, quod hos a bello avocas: otii