Gö

XV. EPAMINONDAS. CAP. IV.

manu, animo maximo; adeo vcritatis diligcns, ut neeioco quidem montiretur. 2. Idem continens, clonicns,patiensque mirandum in modum; non solum populi,sed eliam amioorum ferens iniurias; inprimisque com-missa celans: quod interdum non minus prodest, quamdiserte dicere; studiosus audiendi: ex hoc enim facilli-me disci arbitrabatur. 3. Itaque quum in circulumvenisset, in quo aut derepublioa disputaretur, aut dopliilosophia sermo haberetur, numquam inde prius dis-S cessit, quam ad finem sermo esset adductus. 4. Pau-perlatem adeo facile perpessus est, ut de republica nihilpraeter gloriam eeperit. Amicorum in se tuendo earuitfaoultatibus, iide ad alios sublevandos saepe sic ususest, ut possit iudican, omnia ei cum amicis fuisse com-munia. S. Nam quum aut civium suorum aliquis abhostibus esset captus, aut virgo amici nubilis propterpaupertatem collocari non posset, amicorum conciliumhabebat, et, quantum quisque daret, pro faoultatibusimperabat. 6. Eamque summam quum fecerat, prius-quam acciperet pecuniam, adducebat eum, qui quaere-bat, ad eos, qui conferebant, eique ut ipsi numerarent,faciebat; ut ille, ad quem ea res porveniebat, sciret,quantum cuiquo deboret.

IV. Tentata autein eius est abstinenlia a Diomedontoj Cyzieeno. Namque is rogatu Artaxerxis EpaminondamI pecunia corrumpendum susceperat. Ilic magno cum? pondere auriThebas venit, etMicythum adolescentulum| quinquo talentis ad suam perduxit voluntatem, quemtum Epaminondas plurimum diligebat. Micythus Epa-minondam convenit, et causam adventus Diomedontis1 ostendit. 2. At ille Diomedonto coram, Nihil, inquit,opus pecunia est. Nam si rex ea vult, quae Thebanissunt utilia, gratis facere sumparalus; sin autem contra-l Corn. Nep. E