X. DION. CAP. VI. VII. -Jö

-i. Eo tempore aberat Dionysius, et in Italia classem op-periebatur adversariorum, ratus neminem sine inagniscopiis ad se venturum. 5. Quae res eum fefellit. NamDion iis ipsis, qui sub adversarii fuerant poteslate, re-gios spiritus repressit, totiusque eius parlis Siciliae po-titus est, quae sub Dionysii potestate fucrat; pariquemodo urbis Syraeusarum, praeter arcem et insulam ad-iunctani oppido; 6. eoque rem pcrduxit, ut talibuspaclionibus pacem tyraimus facere vellot: SiciliamDionoblineret, Italiam Dionysius, Syracusas Apollocrates,cui-maximam fidem uni habebat [Dion].

VI. Ilas tarn prosperas tamque inopinatas res con-secuta est subita commutatio, quod fortuna sua mobili-tate, quem paullo ante extulerat, demergere estadorta.2. Primum in fdio, de quo commemoravi supra, suamvim exercuit. Nam quum uxorem reduxisset, quaealii fuerat tradita, filiumque vcllct revocare ad virtutema perdila luxuria, accepit gravissimum parens vulnusmorte fdii. 3. Deinde orta dissensio est inter eum etIleraclidem, qui, quod principatum non concedebat, fa-ctionem comparavit. Noqtie is minus valebat apudoptimales, quorum consensu praeerat classi, quumDionexercitum pcdestrem tcneret. i. Non tidit hoc animoaequo Dion , et versum illum Ilomeri retidit ex secundarhapsodia, in quo haec sentenlia est: Non possebenegeri rcinpublicam multorum imperiis. Quod dictummagna invidia consecuta est. Namque aperuisse vido-balur, oninia in sua potestate esse veile. 6. Ilancillenon leniro obsequio, sed acerbitate opprimero studuit,Ileraelidemque, quum Syracusas venisset, interficien-dum curavit.

VII. Quod factum omnibus maximum timorem in-iecit. Nemo enim, illo interfecto, se tutum putabat.