37

!j ' Finis omnium harum rationum Stoicorum in\ | co eft, vt indifferentia erga morbum, valetudinem,1 .1 vitam et mortem in nobis oriatur, et magis in exer-n ( , citio virtutis roboremur. Aft iuxta propofitumr. liunc finem oftendere potius debuiflent, valetudi-{ nem, morbum, opes, egeftatem, honorem et1( contemptum pari pafiu ambulare, et neutrum ho-5 rum altero magis gratum, vtile magis, humanae-. que naturae confentaneum effe: haecce vero, quinet totam oeconomiam humanam aut negarent, auta deftruerent, aflerere non poterant,

'i Praefuppofito iam, haec adnotata efie indiffe-

11 rentia, ita vlterius concluferunt: qui ergo hone-‘ f Ilum fummum bonum iudicat, nec dolore nec vo-1 [ luptate, nec fortuna dextera aut finiftra moueri

i

s ’ i poteft, et quaecunque extra eum pofita, in ani-tl< [ mum haud influunt. Hac ratione plures cefiant ra-i(l ' [ tiones, cur homines contenti, tranquilli et felices^ j non fint. Si iam homo ea tantum bonum reputat,de quibus difponere poteft, fortunae et tranquillitati1 fuae omnino dominatur, nihil eum impedit, quo-55 j minus propofita actu perficiat , et vota perfecte ex-^ ; plear. Felicitas immutabilis et conftans in eo con-fiftit, vt ab extra non turbemur, ac nobis ipfisdominemur: hinc qui honeftum, fummum bonumhabet, femper omni ex parte felix eft. Quicun-

C 3 que

l