qui eum fecnti funt, quominus omnem confufionemin doftrina de juflificatione evitarent, impeditos fuiffeait male intellediis Pauli effatis; partim quod nondiscreverint opera bona quae exigit S. S., ab operibuspontificiorum.

§. IV.

Syjiema Toellneri.

Confonat Toellnerus Grmiero in exponendajuflificationis dodlrjna ra); exponit in disqnifnidnelaudata rationes, ob quas Deus fidem in Chriflumexigat atque a fententiis antiquorum libero paffu re-cedit. Mutato juflificationis conceptu, quo non fo-lum poenarum remiffionem includit, fed et fanctifi-cationem complectitur, diverfam ab antiquorum pro-teflantium placitis de fidei neceffitate dodtrinam pro-ponit. — Lutherus et antiquiores diverfas affigna-runt rationes ob quas Deus fidem in Cbriflum adjuflificationem requirat; hanc praecipue, quod Deuspro dominio fuo juflificationis conditiones flatuerepotuerit, quascunque voluit, quibus non praeditisjuflificatio nobis obtingere nequit; hanc conditionemilatuit fidem in Chriflum, unde hac ratione fides adjuflificationem neceffaria eft. Recentiores in ipfaimputationis natura fundamentum invenire credebant,cur Deus fidem in Chriflum exigat, illud fcilicet, quodad imputationem fafti alieni ex parte illius, cui im-putetur, requiratur confenfus J confenfum hunc in

imputa*

«) £>■ 3 ; ©• Cotlttere ftlrje uecittlfcbte jiufftje*sten 23 anbes ite 1770. tDabce ©rutu

i>e, marum ffiott ben ffilaufim in 3efut» Cbcijluw

w»I*