Dissertatio. i 17

Probatur fecundo, iribus rationibus. Primo »in iis, quas ad facramenta pertinent, tutioremopinionem tenemur fequi; uci confiat ex propo-rtionibus ab Innocentio XI. anno 1679. dam-natis. Atqui longe tutius eft, fi in propofitocafu conjux fidelis in ftatu continentiae perma-neat. Nam fi hoc faciat , nullum inde metuen-dum eft detrimentum. Contra vero, fi nubat,periculo fruftrationis facramentum exponit. Ne-que communis dodtorum fenfus ipfum fecurumtacere poteft, illi fiquidem frivolis rationibus ,ut oftendemus, ducuntur. At theologica: thefesrationibus magis, quam fautorum numero de-fendi debent. Secundo, conflidtus fententiarum ,quas initio recenfuimus, eafdem falfitatis fufpe-ctas reddit. Quis Bellarmini & aliorum opinio-nem aequis animis ferat ? Qua* manifefte adver-fatur Apoftolo i. ad Cor. 7. 1 2. dicenti: Si quisfrater uxorem habet infidelem , & heee confentithabitare cum illo , non dimittat illam. Illi autem,& dimitti illam polle, aliamque fubftitui. Necprobabilius propugnari poteft lententia Sanche-zii, qui ex luo capite, & fine necelfariis fun-damentis, illam temporum diftindtionem indu-cit, & rem eandem modo licitam, modo veti-tam pro libitu facit. Eorum tandem fententiarationi parum confentanea videtur, qui cenfent ,procedens vinculum redte tunc tolli, cum fide-lis fe obftringit novo. Etenim, ut quis novumvinculum contrahat , omnino neceife videtur,ut in anteceffum a priori liber evaferit. Tertio ,quanquam adulterium directe lajdat matrimo-nium , illius tamen vinculum folvere non valct, ut demonftravimus capite praecedenti. Ergomulto minus per religionis mutationem , quasmatrimonio extrinfeca eft , ipfius vinculum tol-li poterit.

H 3