432
2. Zeitraum, t. Periode. 2. Zeitabschnitt, t. Capitcl.
verdächtigt, vertheidigte er sich 87» persönlich in Rom, und erhieltvon Johann VII l. die Sanction für die Beibehaltung der slavischen Sprach»bei der Liturgie sammt der Obergewalt über alle Geistlichen in Mähte»)Nicht lange darauf reiste er in Folge von neuen Mißhelligkeiten almm-ljnach Rom (881); von da schwindet er aus der Geschichte. Der Ui»M o y in a r trug aus politischer Feindschaft gegen die Deutschen bei Jvhm«IX. auf eine selbstständige Kirche mit einem Erz- und zwei Bisthü,iiern „»wogegen sich die Erzbischöfe von Mainz und Salzburg erhoben. Nun wurdeaber das mährische Reich (908) von den Böhmen und Ungarn gctheilt undalle Spuren christlicher Bisthümer verschwunden, bis Papst Agapet II. dHJurisdiction über Mähren abermals dem Bischof Gerhard vvnPaffau zurüch-gab (952), und dieser den Bischof Sylvester einsctzte. Im Jahr gziwurde die mährische Kirche dem Bisthum Prag einverlcibt, und Wz ^Olmütz eine eigene bischöfliche Kirche errichtet.
InBöhmen zeigten sich mehrere unter den im 6ten Jahrh. auSKroa-ticn cingewandcrtcn Czcchcn im Jahre 844 bereit, das Christenthum anzn-nehmcn. Sic begaben sich nach Regcnsburg, wo Ludwig der Deutsche siesammt ihrem Gefolge 845 taufen ließ. Die weitere Verbreitung des Csii-stcnthums in Böhmen erfolgte von Mähren aus '). Der böhmische Herzog
ly .loannis VIII. sp. 195- ml Nstboil. Vrrbiopise. Dsnnouiens. u. 8l^Vuclivimus, gnoil nou ss, gnss 8t. komsns bleels8ia. ab ip8o rlpostolonm M-ripe iliclirit, ot gnotldis prssdiest, t» dorsndo docsa.8, 6t ipsum ziopulum inerrorvm niittas. Ilnds bis Xpostolstns dlostri litsris tibi snbvmus, m »iorrssions postposits, sdXos de prassenti venire proeurss, ut ex vre tue »«ANMN8 ot eognoseamus, ntrum 8ie toneas 6t sie prssdicss, sieutverbisetlitoriits 8. Uunmnss Leelseias crodors promisisti, mit non, ut vorseitsr evMosc»Mzdoctrinsm t»am. ^.udivimus 6tini», gnod missss csntse ln bsrbsrs. Ii. e. in.>.7ar,0ia bViAuan unde ssm litsris lstostris per Dmilum Dpiscopum VneoMmiiitibi dirsrtis probibuimus, ns ln ea lingua. sucru miesarum solemnia. colebr«;86,1 V6> IN latina., V6l ln grusea, lingiiit, uicutlllcelsoin Dsi toto erbe tsir»rmditlusii 6t 0 innilni 8 gentibus dilatuta cmltnt. krnediLÄrs vsro aut 861 'inollMinpopnlo stieers tibi liest, gilouiu.ni Dsaluimta. (Ds. 116) omnss ndinoiiet llowiiiWgentss lundurs, 6t ripoetobis: omni8, inguit, linguu eonsttsutur, guiu vominne-168U8 in gloriu SSt Dsi Dutris. (I'bil. 2, 11. Mruse. 3b XVII. p. 133) Nach daVerständigung zu Rom schrieb der Papst an Swatopluk folgenden».! (vgl.lo»».VIII. op. 247. u. 880. ml Adutopulcrum) Ditsrus 8Iuvonieas u OousNwti«guoduni (?) pbilosopbo rspsrtus, guibus Dso lundes debite resununt, surel»»-dumus, st in sudein lingnuObristi Domini uo8tri pruoconiu et operu, nt e»»rrsntui, subsmub. Xogns snim tribu8 tuutum, sscl omnibuu linguis OvmmNiVMNS8 gentes stc. (ks. 116. Xct. 2. Dbil. 2, 11. I vor. 6. 14) Xee SM Mi
vsl doctriiius uliguid obstut, slvo missus in sudsm sluvonicu linguu cunere, «8uerum svungelicum, vsl Isctivnos divinus X. st V. V. bsns trunslutas etiMvr-prstutus legere, mit uliu borurum olliciu omniu psullsrs; guoniam giii kecittreslingnus principules, bsbrusum, gruscum st lutiimm, ipss creuvit et alias mmud Imiclsm st glorimu 8imm. dubeniiis tnmsn, nt in omnibus Dcclesiis temsvsetras proptsr musorem bouoriüeentiuin svunZelium lutins Isgutnr, et M-moclnin sluvonicu linguu trunslutum in uuribns populi lutinu verba uo» Intelligsntis minnnoistur: sieut in gnibusdum seeIs8Ü8 üsri8oIst. lMrnsi. D XVII.p. 182.) Vgl. louu. VIII. sp. 194. bei Mt-rsr. V. XVII- p. 132. s. Ka-oi-ti«,üb. d. Ursprung der röm.-slav. Liturgie. 2. A. Prag. 832.
2l Oosmad- ^«A. (P 1125), ebron. llobsmor. (seriptt. rsr. Lobew. kr»?.784. 3?. I) Vita. 8t. Dnclmilluo st 8t. VVsnoselm mrct. 6bristis.no de 8c»!»Nonncbo. (LoilrmÄ. ^.eta. 88. m. 8spt. D. V. p. 354. D. VII. P. 8253 S-i«s 8t. Dstbsrins (Dobnsr) Ilsssbi rlnuslss Dobsm. illnstrsti. krag. 761^77 1'?. 4. Laibr-rr miscolluusu. bist, bobom. u. epitomo bist. rer. bobenüM. M5