320
t. Zeitraum. 2. Periode. 3. Capitel.
Unterstützung suchten. Jener verfolgten Bischöfe nahm sich der Papst stzi.tig an, wie auch die zahlreiche, von Vielen für ökumenisch gehaltene S>Mvon Sardika (343) das Appellationsrecht an ihn gesetzlichkannte'). Für die allgemeine Anerkennung des Primates des römisch,»Bischofs sprechen endlich die über die verschiedenartigsten Gegenstände»,,thanen Anfragen, worauf die römischen Bischöfe in den s. g. Decrctal-dricfen antworteten '), die nachweislich seit dem Papst SiricinS (v. z385) begannen; so wie noch die in den entlegensten Theilen der Kirchegircnden päpstlichen Legaten'), am Hofe zu Ct. die Apokrisarieimit ausgedehnter Vollmacht. Auch Gesetze der römischen KaiserValentinia,und Iustinian bestätigten diesen Vorrang"). Alles dieses wird nochstärkt durch Hinweisung auf die Erklärung einer römischen Synode, welch,der König Theodorich in der Absicht berief, damit sie den mehrerer Ver-brechen angeklagten P. Symmachus richte. Die versammelten Bischöfe er-klärten aber: es sei ohneBeispiel, daß dasOberhaupt der Kirchedem Urtheile der Untergebenen unterworfen sein solle)
t) dit/uod. Ärrdtc. can. 3. tzuodsi aliguis blpiseoporum judicatus lmril Min aligua causa et putat, zg bnnam causam Iiuliero, m iterum concilinm re. Mnovetur: si vobis placst, §. Detr? ^-Ipostolr »ismorlam äouorcmus, ut eeii- >batur al> bis, gui eausaiu examinarunt. -Inlio Romano Rpiscopo: otsijA Mcaverit reuorurucku»! cW« reuoretnr ct det ./nck/css. 8i autom M
bavvrit ete. 8i boo omnibus placet? 8vno»Ius respondit: RIaest. 6nn. R MVtldcndum si placet buic sententiae, iiuam pleuam sanctitats protulisti, il V«jNllm «k,'gi«/s L^t'sooprtS /usrrt eor»»! ^pr'seoxor««» sudicio, pj
«n u/crms tocis commorantnr, et proclaniaverit aAendn», «rär ucAoti» in >urüe Rom«: alter Rlpiscopus in ejus catbsdra, post appellakioiioin Gis p l ,videtur esse depositus, omnino non ordinetur; »»'sr o««s« Merkt ,»Me» : ;Dptscopr Romaur determ/ttatrr. (lau. 7.: Ilt boo placuit. ut si Rpircoiii!accusatus luerit, 8t omnes judicaverint conArsL-ati Rpiseopi rezimib ijicks.et de xrailu suo sum dejecerint: si appellaverit ijui ileM!
videtur, 6t conkuZerit ad I-vatissimum Romanao seel. Rlpiscopum, et volmil -86 audiri: si justum putaverit, nt reuovctnr ercauie», scribers bis Lxiscop!dixnotur Romanus Rlpiscopus, ipii in linitima 6t propingua altera proviom -sunt, ut ipsi diliZenter omnia reipiirant. 6t juxta üdem veritatis tlskuiL 'tZuodsi is tjui roZat causam suam iterum audiri, deprsc.ations sua woimtblpisc. Romauuiii. ut ds latere suo presbxteeos mittat, erit in potostate ipM^guid volit vt guid aestimst. 8i decreverit mittendos esse, gui praosontes c»Rpiscopis judicent, ut kabsant etiam auctoritatem psrsonae illius, »Wdestinati sunt; srit in ejus arbitrio. 8i vera crsdiderit sutbcere Rxiscop»!comprovinciales, ut neZotio terminum imponant, kaeiet, guod sapisntissi«consilio suo judicavsrit. (Dardni». IV I. p. 639 sc>. TUansi. V. III. x> 23 iljvgl. De Mrrcu, de concord. sacerdot. et impsr. lib. VII. e. 3. ?
2) Rpistolae Romanor. Rvntilleuni a 8t. Olem. ad 8t. 8ixtuni III. eö. :Dstr. Oorkdant. Rar. 721 k.
3) lTHomassE I. l. V. I. lib. II. c. 117. do leZatis, r>er V. griora mlsaec. vgl. Hist.-polit. Blätt. Bd. VIII. S. 564-76.
4) Üex Valentiani III. a. 445.: ble guid praetor auetoritatem soilis >>»illicita praosuintio attentaro nitatur, cum sedss tdpostolica RriinatuioSt , lRetri moritum, gui princeps est episcopalis coronae, st Romanoe W-
tas civitatis, sacras etiam sz-nodi llrmavit auctoritas. Kaiser Justinian M ,den röm. Bischof caput owniuni vsi sacerdotum, durch dessen Urthcil W r« ;
Häretiker bewältigt worden sind. (cod. dustin. de sumwa Vriuit. I. I. lm. 71 s
5) Ä/nock. Äo»r. III.: lllsmorati pontissoss, guibus alleZandi immwe«occasio, suWosserunt, rpsnm, gui dicobatur impotitus, Äebnrsss »a/nodim Msoocare.- scieutes, guia ejus sedi primuw Retri ^.xostoli msrituw vol xr»