24

(f)

a, ä"\

llB, S', S'V

adiunclain ipsi ( f ), implieare aequationem

( 9 )

f 8 ? 8 ',

\3R, $r.

adiunctam ipsi (g ),

et in eam transire per substitutionein

(®)

ey—

6 y,

r tt

y a —

tt r

-y a,

t ntt " y

ab — a t

g" 7 —

6 y",

tt

y « —

tt

y a ,

a'G — ci G

6 y —

6'y ,

y a —

y'a ,

a 6' — a 6-

Periode probatu non est difficilc, aequationem (</) per substitutionem

a, « , a"

G, 6', G"

r tt

y> r > y

transire in bane

/kkTL, kk%', kkt\_.

0 >) ' \kk$ß, km, kkm") ~~ 1 ’

in eandem, in quam (f) transiret per substitutionem (36)? siue in eam, quaeoritur ex (f) multiplicando singulos coeßicientes partis prioris per kk. Ceterummix opus erit monere, aequationem (b) ipsi (/") non esse adiunctam.

Substitutio (@) substitutioni ( S ) ndiuncta audiat, vnde (S') adiuncta eritsubstitutioni (%), — Substitutionem (3!) oriri dicetur per Iransposilionem substi-tutionis (S), tune ctiam (<$) ex transpositione ipsius (£) atque substitutionum (S ),(0) \tramque ex alterius transpositione prodire patet. Protinus facile perspicietur,normas duarum substitutionum, quarum altera ex alterius transpositione oritur,aequales esse, normam autem substitutionis alii cuidam adiunctac quadratum essenormae substitutionis, eui adiuncta est. Determinantes huc requirendi ex artt.10? 14 vitro profluunt.