MARIA VAN ENGELAND.

3IQ

„Zijne ontfermende genade uitbreidt over al wat Hij ge-schapen heeft." Uitwendig kalm wachtte de prinses af,wat verder volgen zou, nu ernstige toebereidselen werdengemaakt, onderhandelingen aangeknoopt en troepen aange-worven om eerlang ten strijde te worden gevoerd doorharen echtgenoot, als deze, de drager van het protestantschebeginsel, in het perk zoude treden tegen haren vader, denkampioen der Katholieke Kerk en zij zelve dan getuigezoude moeten zijn van een worsteling op leven en dood,welker beslissing, hoe die ook uitviel, voor haar steedshartverscheurend zoude zijn. Zoo haar vader niet over-wonnen werd, kon haar echtgenoot, evenals voor lang dehertog van Monmouth, eenen smadelijken dood op hetschavot niet ontgaan. In meditatie, in gebed, in avondmaals-viering, in belijdenis van eigen zonden en die van het volk,vond zij de kracht en de opwekking, die zij behoefde.„Ziende de goedertierenheid en wijsheid des Heeren", schrijftzij, „vrees ik niets. Ik weet, dat Hij den raad der verstan-„digsten te schande kan maken en machtig is om Zijne„Kerk te redden uit alle gevaren. Zoo het Hem behaagt,„zich van mij en van den prins te bedienen als werktuigen„ter volvoering van Zijn heilig raadsbesluit, zal Hij ons ook„leiden en richten. Zijn wil geschiede in alles ... Eéne zorg„overtreft voor mij al de andere, dat is: de zwakke gezond-heidstoestand van den prins; maar in dit als in alle dingen„betrouw ik mij geheel op de goedheid van mijnen God."Zij bracht die gedenkwaardige Augustusmaand van datjaar 1688 door op het Loo. „Ik leefde daar buiten zeer