MARIA VAN ENGELAND.

309

hem ingenomen. De briefwisseling, die zij sedert haarhuwelijk geregeld met haren vader voerde, bleef onafge-broken voortduren. De koude, afgemeten toon, die er inheerscht, getuigt echter van een voisiagen gebrek aansympathie tusschen de correspondenten. De sferen, waarinvader en dochter leefden, waren aan eikander vijandigovergesteld; hoe zou dan liefde en vriendschap hen hebbenkunnen vereenigen?

Maar naarmate Maria van haren vader vervreemdde, voeldezij zich steeds meer getrokken tot den ernstigen, hoogge-stemden echtgenoot, dien onverpoosden strijder voor watook haar het hoogste goid, tot den eenzefvigen, stuggenman, aan wien zij door zuik eenen innigen band verbondenwas en die toch naast haar voortfeefde als zonder haar opte merken. En tot hare groote teleurstelling bleef zij kinder-loos, een zware beproeving, voor haar dubbel zwaar, om-dat zij wist, dat het voor haar echtgenoot een grievendleed was. Hij had haar gehuwd, niet omdat hij aan harenomgang, aan hare liefde behoefte had, maar omdat hijeenen stamhouder verlangde, die zijn roemrijk geslachtzoude doen voortleven. Het lag niet in zijnen aard teklagen over wat hij niet veranderen kon; maar Mariavoelde het toch, dat in zijn oog het doel, dat hij voorna-melijk met zijn huwelijk had beoogd, was gemist.

Nimmer had de prins er toe kunnen besluiten om de vraag,hoe hunne onderlinge verhouding wezen zoude, als de doodvan haren vader hen samen tot den troon zoude roepen,met zijne gemalin te bespreken. En toch was die onaan-

14