AMALIA VAN SOLMS EN MARIA STUART. 189

bedoeling om tijd te winnen: evenals zij het had gedaan,rekende hij op de fouten zijner tegenpartij, en in devreugde over wat verkregen werd, verloor de prinses-douairière inderdaad de jarenlang met zooveel inspanningbewaarde omzichtigheid uit het oog.

De ijver der Hollandsche regenten om Karei II ter willete zijn was reeds spoedig niet weinig bekoeld. Wel verrevan zich eenen getrouwen vriend der Republiek te betoonen,sloot hij reeds zeer spoedig na het aanvaarden der regeeringeen verbond met het ons vijandige Portugal. In plaats van,zooals sommigen hadden gehoopt, zich Frederik Hendriksjongste dochter Maria Henriëtte tot gemalin te kiezen,knoopte hij, die zich den beschermer des (protestantschen)geloofs noemde, onderhandelingen aan voor een huwelijkmet eene Portugeesche, katholieke prinses. In plaats vanCromwells maatregelen tot belemmering van Hollandsscheepvaart en handel te niet te doen, gaf hij voet aan denhooggaanden naijver van het Engelsche volk op onze toenzoo benijdenswaardige welvaart. Men verdacht hem vanhet „execrabel dessein", zooals de Witt het noemde, omHolland door bemoeielijking zijner visscherij in de Britschezeeën tot de van den prins te willen dwingen.

Juist toen, in Mei 1661, dus wel te kwader ure, liet Amaliazich verleiden om toe te treden tot een verbond metKarei II en den keurvorst van Brandenburg, waarbij dezevorsten met haar de zorg voor de en de

belangen van den prins op zich namen, den Staten vanHolland slechts beperkten invloed op diens opleiding over-