'AMAL 1 A VAN SOLMS EN MARIA STUART. 187

nietiging van het stadhouderschap in Holland voerde. Totdusverre was de prins van Oranje aHeen gesteund doorde onuitroeibare gehechtheid van een groot deel der be-volking aan zijnen beroemden naam. Het ondoordachtoptreden van Maria Stuart had Amalia van Solms, trotshaar beter inzicht, met machteloosheid geslagen en geprikkeldtot daden, waardoor zij zelve in hare heftigheid aan dezaak van haren kleinzoon groote afbreuk deed. De andereNassauers dachten meer om hunne eigene belangen danom hem. Zoo lang Cromwell in Engeland heerschte hadWillem III van daar niets als tegenwerking te verwachten.Op eens echter keerde de kans en werd zijn oom Karei II opden troon zijner vaderen hersteld. Al had staatsbelang denlichtvaardigen Britschen koning niet aangezet de zaak vanzijnen neef voor te staan, zoo moest zijn wrok tegen deStaten, die tijdens zijne ballingschap gemeene zaak metCromwell hadden gemaakt, er hem toe drijven.

Eene goede verstandhouding met Engeland scheen denStaten destijds zóó begeerlijk, ook als tegenwicht vanFrankrijks bedenkelijk toenemende macht, dat velen, ookonder de leden der Staten van Holland, geneigd schenengehoor te geven aan den aandrang, waarmede de koningde „designatie" verlangde van zijnen neef, den prins: dat isde plechtige toezegging om dezen, bij het bereiken van denzestien- of achttienjarigen leeftijd de stadhouderlijke mach'in handen te geven. Met geene beloften liet hij zich paaien;norsch en streng eischte hij daden voor woorden. Maar deneisch, dien hij stelde, konden Johan de Witt en zijne