l86 AMALIA VAN SOLMS EN MARiA STUART.

waarvan niemand nog vermoeden, kon, wat het eenmaalworden zoude. Toch moesten zelfs te Amsterdam reedsvier jaren na den aansiag, dien men eerst ais eene daadvan ongehoord geweid had uitgekreten en verfoeid, deburgervaderen, om den vrede met Cromweii aan de ge-meente smakelijk te maken, bij de afkondiging daarvan hetiTW2<?/77;M.s f<??2 TVassoMzcw? iaten Mazen en zorg dragen,de vaM zoo iang mogeiijk een geheim te doen

blijven. Nu en dan was het siaan van eenen Oranjemarschnoodig om de aanwerving van krijgsvoik te doen ge-lukken, en nog in 1665, toen 's iands zeewezen reedsjaren lang den invloed van Johan de Witt had onder-vonden, weigerden niet slechts de matrozen, maar dapperevlootvoogden met hen, om hun leven voor het vaderlandte wagen op den Oceaan, als de Prinsevlag niet bovenhun hoofd bleef wapperen:

't Oraenge, Blanche, Blou, -)

dat reeds de oude Watergeuzen had bezield en ter over-winning had geleid.

Toen de prinses-douairière in 1660 alleen als voogdesover haren kleinzoon optrad, opende zich inderdaad eennieuw tijdperk in den strijd, dien zij tot herstel en Johande Witt aan het hoofd der Statenpartij tot blijvende ver-

') Mr. D. Veegens. Historische Studiën, Deel 11 pag. 6$.

') J. v. Vloten. Vaderlandsche Geschiedzangen. Deel II pag. 333.