176 AMALIA VAN SOLMS EN MARIA STUART.

Sotms en haar schoonzoon, de keurvorst van Brandenburg,werden toeziende voogden. Het werd der jonge prinsesonmogeiijk gemaakt de vaste goederen van haren zoon tevervreemden; over de aanzienlijke inkomsten echter behieldzij de beschikking.

Amaiia van Solms had in dit aiies ongetwijfeld de warebelangen van het Huis van Oranje voorgestaan; maaronberekenbare schade bracht zij haren kleinzoon toe doorde openbaarheid, die zij, trots den dringenden raad vanConstantijn Huyghens en andere oude getrouwen, aan hetgeschil met hare schoondochter gegeven had. Nauwe aan-éénsluiting, krachtig optreden had het wachtwoord deraanhangers van het Huis van Oranje moeten zijn. Maardoor de verdeeldheid der hooldpersonen was ook van hengeene onderlinge éénstemmigheid te wachten; de oneenig-heid der leiders maakte den volgelingen het samenhoudenonmogelijk. De Oranjepartij viel uitéén, terwijl die derStaten, bij wie de oude wrok over het eigenmachtigoptreden van Willem II nog onverflauwd was, triumfeerde.

Reeds twee maanden na diens dood werd in de grooteStatenvergadering besloten voorloopig geenen stadhoudermeer te benoemen. Het was Hollands eerste stap op denweg van stelselmatig verzet tegen het Huis van Oranje,waarvan de raadpensionaris Johan de Witt de voorvechterzoude zijn. Op diens aandringen bewilligde Holland driejaren later in de ac/<? sgc/zAs/e, waarbij beloofd werdden jongen prins van Oranje nimmer tot den rang zijnervaderen te verheflen. Het was de prijs, waarvoor alleen