AMALIA VAN SOLMS EN MARIA STUART.

175

Slechts één kring was er, waar zij zich te huis gevoeide:het was de kring harer verwanten. Hare broeders warenuit Engeland gevlucht met eene schaar van aanhangers,en de oudste dier broeders was na 's vaders dood hethoofd van haar geslacht. Hem vereerde zij als haar koning,haar hoofd; hij nam voor haar de plaats van den ver-moorden vader in. Hij regeerde haar en haar huis; zijnwil was voor haar wet. Want niet de belangen van haarkind gingen haar in de eerste plaats ter harte. Het herstelvan liaar Huis op den troon van Engeland was hare eersteen laatste gedachte. Haren koning en broeder terug tevoeren aan het hoofd van dat volk, dat de misdadigehanden aan haars vaders leven had durven slaan, dat washet ideaal, waarnaar zij streefde. Voor de verwezenlijkingdaarvan was geene opoffering te zwaar, geene inspanningte groot. Daarvoor moest en zoude alles wijken, allesbukken.

Met nadruk kwam zij dan ook op voor haar goed rechtop de voogdij over haar kind, zoodra het haar door hareschoonmoeder werd betwist. Het belangwekkende der om-standigheden, waarin de jonge weduwe verkeerde, het be-grijpelijke van haren rouw om haren vader, verzekerdenhaar eenen grooten steun. Maar Amalia gaf de zaak nietop. Het geschil over de voogdijschap werd door haar aande uitspraak der Hollandsche gerechtshoven onderworpenen na maanden langen strijd en twist werd de zaak doorhet Hof van Holland en den Hoogen Raad bij schikkinguitgemaakt. Maria Stuart bleef voogdes; maar Amalia van