AMALIA VAN S0LMS EN MARIA STUART.

173

toekomst toch reeds te achten, daar het door Willem IIpas bedwongen verzet der Staten van Holland tegen destadhouderlijke macht met diens dood herleefde! Het ge-lukte der prinses-douairière nog de jonge moeder te doeninzien, dat het belang van haren zoon dringend geboodhem Willem te noemen. Maar zoo het Amalia ditmaal algegeven werd ten goede te leiden, blijvend waren anderepunten van geschil, waarin beide trotsche vrouwen alrastegenover elkander stonden, onverzoenlijk als de tegenstrij-dige belangen die zij dienden; waarin de oudere zich over-wonnen zag, zij het dan ook zonder kamp te geven, enhare nederlaag moest wijten, voor een deel althans, aanden hartstocht harer woorden en daden, tot onstuimigedrift geprikkeld door de minachtende kalmte der jongere.

Met voorbijgaan van de moeder, die, eerst negentienjaren oud, zelve nog onder voogdij zoude staan, indien zijniet gehuwd ware en daarom, naar de prinses-douairièrebeweerde, geene voogdes over haar kind kon zijn, eischtede grootmoeder de voogdij over haren kleinzoon voor zich;bovenal wilde zij hare schoondochter het beheer over deprinsengoederen ontnemen en beletten, dat deze eigen-machtig er over beschikte. Zij kende Maria en begreephet gevaar, dat dreigde: het vermogen van haar kind zoudezij voor haren broeder gebruiken: in eenen bodemloozenput zoude het spoorloos verdwijnen. Amalia ontveinsdezich niet, dat zij zelve in Frederik Hendriks dagen ter be-vordering dier verbintenis, die eens haar trots zoo had ge-streeld en die thans de geesel van haar leven werd, ge-