i6ó

AMALIA VAN SOLMS EN MARIA STUART.

reden, van, aan het reeds te machtige Frankrijk de handreikende, den pas gesloten vrede met Spanje te willenverbreken en goed en bloed der landzaten dienstbaar tewillen maken aan het herstel der Stuarts op den troonvan Engeland. Zij wilden dadelijk het grootste deel deslegers afdanken, om de hernieuwing van den krijg in eensonmogelijk te maken. De landprovinciën echter duchttengevaar voor hunne grenzen, zoo die te zeer van troepenwerden ontbloot, en kwamen met den stadhouder tegendit eigenmachtig besluit der Staten van Holland in verzet.Maar dit overmoedige gewest besloot desniettemin zelf-standig over de troepen der Unie te beschikken en ze naarhuis te zenden. Weer stond thans in het jaar 1650, evenalseen dertigtal jaren geleden in 1618, de stadhouder aan hethoofd der gewesten, die de Unie wilden handhaven enHolland noodzaken zich te onderwerpen aan den wil dermeerderheid in de Staten-Generaal.

Met groote voortvarendheid tastte Willem II door. Inden Haag werden de leiders der Staten van Holland ge-vangen genomen en naar het slot Loevestein gevoerd. Oplast des stadhouders trokken de Staatsche troepen op tegenAmsterdam, om die stad bij verrassing in te nemen en tottoegeven te dwingen. De aanslag mislukte; maar het doelwerd toch bereikt. Beducht voor de schade, die een lang-durig beleg aan haren handel zoude toebrengen, beloofdede machtige koopstad zich op het stuk der afdanking vanhet krijgsvolk te zullen onderwerpen aan de beslissing derStaten-Generaal en van den stadhouder. Diens gezag was