AMALIA VAN SOLMS EN !S!ARIA STUART. IÓI

gen het geheel maken tot eene heerlijke kleuren-symfonie. *)

Uit eenige in het koninklijk huisarchief bewaard geblevenlijsten en aanteekeningen blijkt, dat over ieder onderdeelernstig overleg tusschen Amalia en hare raadslieden plaatsgreep. De schetsen van Van Campen, die niet alleen deordonnantie der zaal ontwierp, maar ook de ontwerpenvoor iedere schilderij, werden, eer zij aan Jordaens, aanHonthorst, aan Tuiden, aan Pieter Crayer en anderen meer,ter uitvoering werden toevertrouwd, door de prinses zelveaan eene strenge keuring onderworpen. Ook over dewijzigingen, die deze kunstenaars, zelven meesters van deneersten rang, dan nog wenschten aan te brengen behieldAmalia zich de beslissing voor. Soms zelfs liet zij eentafereel door een ander vervangen. Aanvankelijk was be-paald, dat Frederik Hendrik zoude worden afgebeeld zittendeop veroverde kanonnen en de hulde ontvangende der steden,die hij voor het vaderland gewonnen had. In plaats daarvankoos zij bij nader overleg de voorstelling van de aanbiedingder sMrvz'vRMCg van het stadhouderschap aan FrederikHendriks vijfjarigen zoon. Het feit dier eenmaal erkendeerfelijkheid van het stadhouderschap had voor de prinses-douairière hooger waarde dan het roemrijkst oorlogsfeit.Had zij er in die dagen reeds een voorgevoel van, dat naden vroegtijdigen dood van Willem II de herinnering aandie erkenning een steun te meer zoude zijn voor de aan-spraken van het kind, dat eens Willem 111 zoude heeten,

') Max Rooses. Het werk van Jordaens in de Oranjezaal.Onze Kunst. 1905. I.

11