i6o

AMALIA VAN SOLMS EN MARIA STUART.

vormt een breed voetstuk van helderheid, waaruit de jongewagenmenner met zijn lichtblauwen siuier in vaster, frisschertinten opstijgt en met zijne jeugdige figuur iets poëtischaat zingen tusschen ai dien weidschen, vorstelijken praai.Daarboven komt de guiden zegewagen en de rijkere toonvan Frederik Hendrik met zijn witte spannende hozen enzijn rooden mantei. Heel deze groep is betrekkeiijk stii,regelmatig van beweging, in harmonievoiie verbinding vaniijn en kleur; de afbeelding van den prins, in zittendehouding, is een getrouw portret zonder eenige fantaizie.Die hoofdgroep wordt voorafgegaan, links door een viertalvrouwen, waarvan de eene in zwaar donkerrood kleed metbleeker weerschijn, twee in flauw blauwe tinten, terwijl vande vierde alleen het hoofd zichtbaar is, — rechts door denjongen prins Willem op een klein bruin paard, vergezelddoor zijne jachthonden, rijdend aan het hoofd van een ruiter-schaar. Deze beide groepen, die der vrouwen en die derruiters vormen aan beide zijden van het stuk eenstevigen boord, die den schuimenden witten brok derpaarden betoomt, zooals Max Rooses het beschrijft. Hoogerop verheffen zich aan weerszijden tegen eene statigearchitectuur twee gulden standbeelden met nieuwsgierigen,die op voetstukken geklommen zijn en bijdragen tot dievroolijke drukte van vrouwen, kinderen, paarden en hondenop den voorgrond, die het geheele werk als het ware luidedoen juichen. Boven alles straalt in de wolken de Vredemaagdin wit gewaad, en nevens haar de Faam met blankevleugels, terwijl kransen van bloemen door engelen gedra-