AMALIA VAN SOLMS EN MARIA STUART.

155

dochter zijner zuster Louise Juliana, de keurvorstin vande Palts. De toebereidselen tot de, bruiloft werden gemaakt,en de bruidegom terug geroepen. Nog den avond te vorenbetuigde de bruid, dat zij hare toestemming niet gevenkon; tegen haren wil voerde hare moeder haar denvolgenden dag naar de kerk, waar de sombere huwelijks-plechtigheid voltrokken werd, zonder „groote pompe"om de ziekte van den prins, haren vader, die toen reedshet ergste vreezen deed.

Diens einde scheen zelis zoo nabij, dat de keurvorstzijne jonge echtgenoote vergunde nog voorloopig te blijvenbij haren vader, aan wien zij zeer innig was gehecht.Eigen leed en teleurstelling vergetend en door den prinsvan Tarente zei ven aangemaand „om voortaan geenen„anderen toeverlaat te hebben dan haren gemaal . . . ., dat„haar geluk afhankelijk was van de verhouding, waarin zij„zich tot dezen laatsten plaatste," bleef Louise Henriëtteonverpoosd hare moeder terzijde in de laatste zorgen, diedeze dag en nacht den stervenden echtgenoot wijdde —tot eindelijk na drie maanden van geduldig gedragen lijdende zware slag viel en Amalia van Solms weduwe was.

II

Naar men zeide, betreurde Amalia van Solms bij dendood van Frederik Hendrik vooral, zoo niet uitsluitend,het dreigend gemis van allen staatkundigen invloed. Datom die reden het geleden verlies door de prinses-douairière