AMAL!A VAN SOLMS EN MARIA STUART.

145

vorm wilde ontvangen; en dat omdat Huyghens, daar degemeenschap onveiiig was, de voorzorg had genomen zijndagbericht op een snipper papier in microscopisch schriftsaam te vatten, opdat zuik een briefje in eene penneschachtverborgen, als de overbrenger in 's vijands handen viei,aan het onderzoek zoude kunnen ontsnappen. Nog jarendaarna toonde Huyghens, dat dit verbod der vorstin hemdiep had gegriefd om de miskenning van de buitengewonemoeite, die hij zich had getroost; want de bedoelde briefjes,waarvan enkele nog bestaan, had hij niet dan met behulp vaneen vergrootglas kunnen schrijven. Maar ondanks deze endergelijke verdrietelijkheden bleef hij trouw gehecht aan deschrandere, warmhartige, maar voor opwellingen van eer-zuchtigen trots te vatbare vrouw.

Van nature was Amalia van Solms rijk begaafd; maarzij miste die fijne beschaving des gemoeds, die eene Julianavan Stolberg, eene Charlotte van Bourbon, eene Louise deColigny gekenmerkt had, en die nog uit de brieven vandezen tot ons spreekt. De geestelijke behoeften en begeerten,waardoor deze drie vrouwen in dagen van zwaren strijden diepe smart geadeld waren, kende Amalia niet, althansniet in de dagen van voorspoed, die zij aan de zijde vanFrederik Hendrik doorleefde. De roem van haren echtge-noot, van het Huis van Oranje, gold haar als hoogste goed,en daarnaast gloeide zij van liefde voor de kunst, voorde beeldende kunst vooral; want, grootendeels tengevolgeharer hoogst gebrekkige opleiding, begreep en waardeerdezij bij den opkomenden bloei der Hollandsche school de

10