142 AMAHA VAN SOLMS EN MARIA STUART.

jaren van haar huwelijk, eene onbegrensde populariteit.Toen zij Frederik Hendrik den zoon schonk, die laterWillem il heeten zoude, werd dezen door de Staten deopvolging in de vaderlijke waardigheden plechtig verzekerd,en daarmede de eerste stap gezet op den weg, die toterkenning der erfelijkheid, tot den grondslag der vestigingeener dynastie leidde. Voor dien zoon, die haar eenigebleef, en voor de vier dochters, die na hem kwamen,zoude Amalia in haar trotsch gemoed droomen droomenen plannen smeden, om ze plaats te doen nemen onder desouvereinen van Europa; maar zoo eerzuchtig als zij alsmoeder was, zoo innig, bijna teeder aanhankelijk was zijin hare gehechtheid aan den achttien jaren ouderen echt-genoot.

Als hij te velde was, werd zij gekweld door angsten,die soms hare gezondheid benadeelden. Telken jare nahet wijken van den winter vertrok Frederik Hendrik uit's Gravenhage om zich aan het hoofd zijner strijdkrachtente stellen. Eerst in het late najaar nam de veldtocht ge-woonlijk een einde en smaakte Amalia de vreugde harenechtgenoot behouden weder te zien. Maar in dien tusschen-tijd waren hare angsten en vreezen groot. De prinses ver-toefde dan meest en liefst op het kasteel te Buren, eeneerflating van Maria van Nassau aan haren broeder, welkkasteel door dezen zonder ophouden werd verbouwd enverfraaid. Amalia was daar dan des zomers het dichtst inde nabijheid van het leger, dat meest, als de veldtochtbegon, bij de niet ver af gelegen schans van Voorne in