124

LOUISE DE COUGKY.

„niemand hoorde." Toch wiide zij nog een uiterstepoging tot herstel van den vrede wagen en in eenhartstochtelijk schrijven aan den grooten Franschenstaatsman du Momay du Plessis, den vriend van harenvader en van haren echtgenoot beiden, smeekte zij dezenom naar Holland over te komen. „Want het is seker, dat„men hier uwe wijse en voorsichtige advysen en raedt ten„hoogsten van nooden heeft," schreef zij hem, „en ik„gelove sekerlijck, dat d'eene partij soowel als d'andre daer„meer naer luisteren sal, dan naar eenigen anderen raadt,„van wien 't oock waere. Mijnheer, daer is niet alleen„geschil over 't stuck der religie, het betreft den geheelen„Staet, die verloren sal gaen, indien m'er niet haest in„voorsie. Gij sijt een van degenen, die mijn Heer en man„hebben geholpen om die op te bouwen, kom nu sijn kin-deren te hulp, om te beletten, dat se sich selven niet en„bederven. Indien de dooden nog eenig gevoelen hebben„van 't geen hier op aerde geschiedt, ik verseker u, dat„hij u in sijnen naem bij zijn assche daertoe sou besweren.„Mijnheer, ik versoek u daertoe met al mijn hert. Ick weet,„dat om daertoe geauthoriseert te sijn, gij komen moet„met eene opdragt; maer ik weet ook, dat gij, daertoe„willig synde, wel iet sult uitvinden om u eene opdragt te„doen geven. Om Gods wille, mijn Heere, siet niet op„kleine ceremoniën. De tijd dringt. ..'

Maar du Momay kon niet komen. In Frankrijk ook

') Naar de vertaling van G. Brandt, in de Historie derReformatie. Deel II pag. 646.