io8

LOLUSE DE COLIGNY.

in zijne auto-biographie, dat de prinses eens gezegd had,dat zij nooit van hem scheidde, of zij had iets nieuws ge-leerd. De liefde voor het Huis van Oranje, die in de familieHuyghens reeds eene familie-traditie was, is bij Constantijndoor den omgang met de verstandige, edeïdenkende gemalinvan prins Willem I zoo hecht en vast geworden, dat diehem is bijgebleven tot aan zijnen jongsten snik. Wat hijLouise de Coligny verplicht meende te zijn, dat heeft hijrijkelijk vergolden aan haren zoon Frederik Hendrik ineenen meer dan twintigjarigen trouwen dienst, aan harenkleinzoon, prins Willem II, aan haren achterkleinzoon prinsWillem III tijdens diens ongelukkigen kindertijd, ft Alshare zonen in het leger waren, leefde de prinses stil enteruggetrokken. „Mijne eenzaamheid wordt zelden gestoord",schreef zij aan Charlotte Brabantine; „mijne kamer en ik,„wij houden elkander trouw gezelschap." Al de kinderen,die eens zoo afhankelijk van hare zorgen waren geweest,waren thans gevestigd en leefden hun leven ieder voorzich. Met de oude belangstelling echter volgde Louise henop al hunne wegen; als eene echte moeder deelde zij inalles, wat hare stiefkinderen betrof. Ook bleef zij het ver-eenigingspunt, de band tusschen de zusters onderling, thansallen heinde en ver verspreid, en voorkwam tevens, zooveelin haar vermogen was, de vervreemding van de broeders.Want dezen hadden eenen afkeer van briefschrijven, envoor Louise's Fransche levendigheid was het onbegrijpelijk,

') Prof. Dr. G. Kalff. Constantijn Huyghens. De Gids. Mei 1900.