LOUISE DE COLtGNY.

ïoy

vijfjaren in Frankrijk vertoefd te hebben naar Holiand terug.

Maar het wederzien bracht haar niet dat geluk, dat zijer van had gehoopt. Haar zoon had zich niet ontwikkeldnaar haren wensch. Een ridderlijk Fransch edelman methoofsche manieren, maar tevens met die strenge reinheidvan zeden, die haren vader, den admiraal, en diens naastevolgelingen kenmerkte, had zij van hem willen maken. Hetlange verblijf echter in het legerkamp en de omgang metzijne weinig beschaafde Duitsche verwanten en de velegelukzoekers bij de officieren, die onder Maurits' vanendienden, hadden hem geschaad; in zijne bewonderingvoor zijnen roemrijken broeder volgde hij dezen na inalles, ook in zaken, die aan zijn zedelijk leven afbreukdeden. Louise zag het met diepe smart; maar al hare drin-gende vermaningen en vertoogen stuitten af op de „Nas-„sausche koppigheid" der beide broeders, zooals zij het aanhare vertrouwde, de hertogin de la Trémoille, klaagde.

Louise had nu te 's Hage weder hare vroegere woningin het Noordeinde betrokken. Frederik Hendrik had dienog aantrekkelijker voor haar trachten te maken door denaankoop van den omliggenden grond voor een wandelpark,dat sedert naar haar de genaamd werd. Tot

hare vertrouwden behoorde destijds ook de jonge ConstantijnHuyghens, toen nog een aankomende knaap. Uren langmoest hij vaak voor de prinses muziek maken, haar voor-lezen of zich met haar onderhouden over de godsdienstigevraagstukken van den dag, die weldra zulke ernstige ge-schilpunten gingen worden. Met trots vermeldt Huyghens