io6

LOUISE DE COLIGNY.

nalaten. Want in dien tijd van scheiding ging ai haar denkenen zorgen uit naar dien eenigen zoon, terwijl zij de gevaren,waaraan hij was blootgesteld, trachtte te vergeten in dehoop, „dat hij het vaderland geven mocht, wat hij er aan„verschuldigd was," zooals zij bij zijn vertrek geschrevenhad aan Oldenbarnevelt, den man in wien zij den schuts-man van het Huis van Oranje zag en wien zij nu opnieuwde belangen van haren zoon dringend aanbeval.

Hare verwachting, dat hij bij het einde van zijnen eerstenveldtocht tot haar zoude wederkeeren, werd teleurgesteld,en dit onbevredigde verlangen maakte haar te angstiger,daar zij wist dat Maurits, toen het leger in het volgendjaar opnieuw te velde trok, den krijg op 's vijands grond-gebied wilde overbrengen en dat een groote, beslissendeslag aanstaande was. Juist om dezen tijd geschiedde het,dat de koeriers uit Holland weken achtereen uitbleven, zoodoor de onveiligheid te land, als door hevige stormen terzee, tot eindelijk in Juli 1600 het bericht kwam van denslag bij Nieuwpoort, die schitterende overwinning, FrederikHendrik's eerste groote wapenfeit! Maar nog mocht zij hemniet terug verwachten. Op den strijd in het open veldvolgde eene reeks belegeringen, een methodische, moeilijke,langzame krijg, waarbij men den vijand zijne steden stukvoor stuk zocht te ontwringen; en al dien tijd was FrederikHendrik noch in de mogelijkheid, noch gezind zijnen postte verlaten om zijne moeder te bezoeken. Wilde zij hemzien, dan moest zij tot hem gaan, en in het voorjaar van1603, zoodra het weder gunstig werd, keerde Louise na