92

LOUISE DE COUGNY.

met den graaf van Leicester aan het hoofd, den benauwdengewesten ter hulpe zenden. Dat gaf redding voor hetoogenblik, want het verlevendigde den bijna uitgedoofdenmoed. Maar airas bleek het, dat Leicester de man niet wasom Oranje te vervangen. Zijne gebrekkige krijgskunst ver-mocht den loop der Spaansche veroveringen niet te stuiten.Hij wist het vertrouwen van Prins Willems oude mede-helpers niet te winnen; hij maakte zich verdacht van bijoog-merken; achterdochtig bewaakt door de Staten, werd hijdoor hen machteloos gemaakt. Toen hij na twee ramp-spoedige jaren, diep gekrenkt, de ondankbare kudde, zooalshij het uitdrukte, aan haar zelve overliet, vertoonde zichde toekomst nog dreigender dan toen hij de regeering hadaanvaard. In geen twintig jaren had de kans ooit hache-lijker gestaan. Minachting voor de regeering bij het volk,tweedracht der regenten onderling, verwarring en uitputtingder financiën, muiterij onder het krijgsvolk, volslagen gemisaan beproefde veldheeren: zoo was de toestand der Repu-bliek bij het begin van het jaar 1588. ')

„Het gaat mij en den kinderen goed naar het lichaam,"schreef Louise in datzelfde jaar 1588 aan haren zwager,graaf Jan van Nassau; „maar ik leef in voortdurenden angst,,cn vrees zoowel voor Godes Kerk, die zoovele vijanden„heeft hier op aarde en zoo weinig menschelijken steun,„als voor mijne verwanten en goede vrienden, die in aan-houdende gevaren verkeeren, beide in deze landen en

') Prof. R. Fruin. Tien jaren uit den tachtigjarigen oorlog,1588—1598. Inleiding.