LOUISE DE COLIGNY.

33

schaving in zeden en gebruiken, weike bij haar langdurigverkeer in de hofkringen voor Louise de Coligny meereene levensbehoefte geworden was dan voor Charlotte vanBourbon, die vóór haar huwelijk alleen de afzondering vanhet klooster had gekend en eerst in de Nederlanden eenenblik op het eigenlijke maatschappelijke leven kreeg. Ver-killend ook werkte op Louise de slecht verborgen vijandigestemming, waarmede zij door de bevolking van Antwerpenbij hare aankomst ontvangen werd. De verraderlijke aanslagvan Anjou lag er nog versch in het geheugen; het gezagvan den Prins was in het Zuiden afnemende, en de nationa-liteit zijner bruid gaf voedsel aan nieuwe verdachtmakingenvan onwilligen en kwalijkgezinden, terwijl de tweespalttusschen den Prins en de Vlaamsche provinciën den ver-overingsplannen van den hertog van Parma maar al tezeer ten goede kwam. Weldra werd het verblijf te Ant-werpen voor den Prins onhoudbaar. Hij vestigde zich teDelft, te midden van zijnen trouwsten aanhang. Daar, inhet oude Sint-Aagtenklooster, sedert naar haren gemaalhet genaamd, een vierkant, log gebouw van

roode baksteen, dat niets prinselijks had dan den naam,leefde Louise in groote teruggetrokkenheid. Zij nam geenaandeel aan de publieke zaak, maar wijdde zich met grootezorg aan de voorkinderen van den Prins, vooral aan dedochtertjes van Charlotte van Bourbon, die zij als eigenekinderen lief kreeg.

De geboorte, in Februari 1584, en daarna de doop vanden door den Prins vurig begeerden zoon, die naar zijne