66

LOUISE DE COLIGNY.

die als met ëéne stem tot hem om hulp en beschermingriepen. In bangen twijfel vroeg hij zich alj of tegenweergeoorloofd was en verzet tegen den wettigen vorst tewettigen onder welk voorwendsel ook — mocht de Christengrijpen naar het zwaard? Ten laatste zwichtte hij voor denaandrang, waarmede Charlotte de Laval, zijne echtgenoote,hem vermaande om toch niet door onzijdig te blijven dedoodslager te worden van „die allen, die hij niet voor dood-slag beveiligde". Hoe zwaren strijd het hem kostte en kostenbleef om de wapenen op te nemen en ze te voeren tegeneigen landgenooten op eigen grond, heeft wellicht niemandzoo goed gevoeld als zijne dochter Louise, die er zich teinniger om hechtte aan den vader, wien zij in aanleg engeaardheid meer nabij kwam dan der hartstochtelijke, voort-varende moeder.

Zij was eerst zeven jaren oud, toen in het jaar 1562 deColigny zich naast den prins van Condé aan het hoofd derHugenoten stelde en de burgeroorlog uitbrak, die ook inhet gezin van den admiraal zijne gevolgen deed voelen opeene wijze, die de kinderen vroeg deed rijpen en ernstigmaakte boven hunne jaren. Terwijl de admiraal ver vanhuis in het veld het onmogelijke beproefde tegen de over-macht van den hertog van Guise, die zich aan het hoofdder koninklijke troepen had gesteld, bleef zijne echtgenooteniet werkeloos achter op zijn kasteel te Chatillon. Met harekinderen snelde zij naar het belegerde Orleans, om daarnacht en dag in de overvolle hospitalen gewonden enstervenden bij te staan. Jong als zij was, deelde ook Louise