LOUISE DE COUGNY.

67

in de zorgen, die hare moeder den kranken wijdde enonder dezen ook haren oudsten broeder, dien zij er zagbezwijken onder het leven van gebrek en ontbering binnende nauw ingesloten veste. Het herstel van den vrede,helaas op maar al te onbetrouwbare voorwaarden (vredevan Amboise, 1563), bracht het door den dood van denveelbelovenden oudsten zoon zwaar beproefde gezin wedereenigen tijd bijeen. Maar met de vernieuwing der vijande-lijkheden hervatte Charlotte de Laval haar liefdewerk teOrleans, dat hoofdkwartier der Hugenoten. Ditmaal was zijzelve een der eerste slachtoffers van den typhus, die erde rijen van burgers en soldaten dunde. Haar dood wasvoor Gaspard de Coligny, die toen juist het beleg voorChartres sloeg en slechts enkele uren kon uitbreken omafscheid te nemen van de hartstochtelijk beminde gemalin,een verlies, dat hij in het eerst meende niet te kunnendragen. Weldra echter richtte hij zich weder op, gesterktin de gedachte: „dat de Heer hem hierdoor opriep om„zich zoo onverdeeld als ooit geheel aan Hem te wijden."

Sedert werd Louise, na het verlies van haren broederde oudste zijner kinderen, zijne vertrouwde, zijne gezellin.Hij schatte haar zeer hoog om haar rustig verstand,haar vriendelijk gemoed en het helder doorzicht, waarvanzij reeds vroeg blijken gaf. De admiraal was een innigliefhebbend vader; het verkeer in den kring van zijn gezinwas hem eene levensbehoefte, en na Charlotte's dood wisthij, meer nog dan vroeger, te midden van het inspannendezijner veldheerstaak, den tijd te vinden om met groote