CHARLOTTE VAN BOURBON.

59

bleef haar bij, en tevergeefs trachtte zij den Prins tot voor-zichtigheid aan te manen: deze zeide liever te willen stervendan in voortdurende vrees te leven. Gedurig was haar opde lippen de bede van het

Van al, die (hem) beswarenEnd (syn) vervolghers sijn,

Mijn Godt! wilt doch bewarenDen trouwen dienaer dijn;

Dat sy (hem) niet verrasschenIn haren boosen moet,

Haer handen niet en wasschenIn (z)ijn onschuldigh bloet.

Maar al beleed zij het den verren bloedverwant, voorhare naaste omgeving verheelde zij met groote inspanninghaar angstig voorgevoel van het lot, dat den helper, densteun des vaderlands, den vader harer kinderen, denman, dien zij met innige vereering liefhad, wachtte. Haregezondheid leed er onder, meer dan zij het zich zelve enanderen wilde bekennen; en het was of haar het hartebrak, toen op dien noodlottigen Zondag, 18 Maart 1582,het pistoolschot van Jean Jauregui den Prins doodelijkgetroffen deed nederstorten. Met zijne zuster, de gravinvan Schwartzenberg, week zij niet van zijn leger, hemsterkende door hare gebeden en door hare toespraak bijhet afscheid, dat hij reeds van dit leven meende te moetennemen. Boven aller verwachting echter bleef de Prins