44

CHARLOTTE VAN BOURBON.

met bewondering daarentegen de indrukwekkende persoon-lijkheid van den admiraai de Coiigny, wiens geloofsmoedjuist zoo schitterend uitkwam in nederlaag op nederlaagvoor eenen oppermachtigen vijand, waarna hij de zijnensteeds wist te doen terugtrekken op eene wijze, die hen,trots den verloren slag, sterker en geduchter liet dan tevoren. In haar vurig verlangen om het einde te zien vanhet vergieten van zooveel burgerbloed, van dat nood-gedrongen verzet tegen den wettigen vorst, hoopte ook zijsteeds, als tegen beter weten in, het beste van die be-driegelijke vredesvoorwaarden, telkens opnieuw door eenbedriegelijke regeering aangeboden; terwijl het herstel vanden vrede door het hof als eene welkome gelegenheidwerd aangegrepen om te beter de Hugenoten te onder-drukken en te berooven van het weinige, dat zij nog inden strijd hadden behouden.

Maar de felheid van den strijd dwong tot partij kiezen,maakte alle lijdelijk ter zijde blijven onmogelijk. De abdisvan Jouarre gevoelde het meer en meer. Zij kon niet aanhet hoofd der zusters nederknielen, wanneer door dendienstdoenden geestelijke gebeden werd voor den ondergangvan hen, die zij als hare geloofsgenooten en geestver-wanten moest erkennen. Zij kon zich niet blijven ontveinzen,dat in eene Kerk, die zoo onverbiddelijk allen uitwierp,die niet aannamen dat langs den weg van sacrament, vanbiecht, van boetedoening en van goede werken genade envergeving te verwerven is, geene plaats was voor haar,die het meer en meer leerde verstaan, dat waarachtige