CHARLOTTE VAN BOURBON.

45

verzoening met God aHeen geschonken wordt uit vrijegenade om het geioof in Jezus Christus. Mocht zij met diegevoelens in het hart nederbuigen voor het dagelijkschemisoffer in hare kapel? Maar waarom ook nog langer eenambt bekleed, waarin zij op geheel onwettige wijze be-vestigd was, dat haar drukte met toenemenden druk endat ook door hare nonnen als onwettig werd beschouwd?Daarenboven, kon zij op den duur zich persoonlijk veiligachten in hare abdij, als de Katholieken, gelijk het zichliet aanzien, de overhand behielden en haar vader, in zijnemachtelooze verbittering over de toetreding zijner oudstedochter tot de partij der Hervormden, zich te nadrukkelijkerwreken zoude aan de jongere, wier rechtzinnigheid hemreeds lang verdacht was geweest? Was het wonder, datthans na twaalf jaren van geduldig afwachten het plan totontvluchten rijpte?

Aan helpende handen om haar den weg te effenen ont-brak het niet. Volgaarne verklaarde hare zuster Francoise zichbereid haar te ontvangen aan haar hof te Sedan, dat zijen haar gemaal, de hertog van Bouillon, tot eene wijk-plaats hadden gesteld voor de vervolgde Protestanten. Welwas het twijfelachtig, of zij Charlotte zoude kunnen ont-trekken aan den eisch tot uitlevering van haar persoon, dieten behoeve van den hertog van Montpensier meer danwaarschijnlijk door de Regeering zoude worden gesteld;maar ook Jeanne d'Albret bood machtige hulp. Dede Téligny, de schoonzoon van den admiraal de Coligny,was de vriendelijke bode, die Charlotte een schrijven bracht