42

CHARLOTTE VAN BOURBON.

sloot, en aan Jeanne d'Albret, de koningin van Navarra.

Beiden hebben die opdracht trouw behartigd. Door harebemiddeling kwam Charlotte in betrekking met verschillendewoordvoerders en leiders der Hervormden. Toch leiddedit haar nog niet dadelijk tot een breuk met het klooster-leven. Hoewel de twee protestantsche predikers, Georgesen Henry d'Averly, geregeld in haar klooster verkeerdenen haar onderwezen en leidden, schijnt zij nog lang evenalsvele vrome Katholieken in dien tijd te hebben gedacht,dat de leeringen der Hervormers zeer wel op roomsch-katholieken bodem hare vertolking konden vinden. Welwist zij hare nonnen, die haar zeer lief hadden, te winnenvoor het licht, dat in haar hart was opgegaan; maar nogin het jaar 1565 ging zij niet verder dan, als protest tegende onwettigheid harer wijding tot abdis, een uitvoerigrelaas op te stellen van de ergerlijke wijze, waarop toenmet alle recht en regel was gespeeld, en dit relaas doorde zusters, die er bij tegenwoordig waren geweest, te latenteekenen; zonder echter daaruit de gevolgtrekking te maken,dat zij door die onwettige wijding niet gebonden was.

De loop der omstandigheden zoude echter ook haar toteene besliste keuze dwingen. Het oogenblik van verademing,dat voor de Protestanten was aangebroken, toen na den doodvan Frans 11 diens moeder, Catharina de Medicis, het regent-schap aanvaardde in naam van den minderjarigen Karei IX,en toen deze in haren angst voor de heerschzucht der Guisesaanvankelijk gewillig het oor leende aan de raadslagen vaneenen Michel de 1 'Höpital, van eenen Gaspard de Coligny,