CHARLOTTE VAN BOURBON.

39

door den vader en de moeder beiden de wijding der nogniet ten voiie dertienjarige doorgezet, ofschoon het canoniekerecht de aflegging der gelofte op zoo jeugdigen leeftijduitdrukkelijk verbiedt. Trots de hartstochtelijke smeekbedenen de tranen hunner dochter, die niet dan schreiend enprotesteerend voor het altaar gebracht kon worden, lietende ouders het geschieden, dat hare onder snikken half ver-stikte woorden als beaming van den abtelijken eed werdengeduid door eenen lichtzinnigen priester, die zich nietontzag, ten spijt harer klachten, de sacramenteele wijdingte voltrekken. Het geheele beloop der zaak was zóóergerlijk, dat toen reeds eenige nonnen, zij het dan ookgeheel vruchteloos, tegen de wederrechtelijke handeling inverzet kwamen.

Zoo lag dan het loodzware juk haar op de schouders,zóó zwaar, dat eene hevige krankheid als nasleep van degeweldige spanning van geest, waarin zij had verkeerd,haar verdoofd en krachteloos nederwierp. Maar zij hersteldeen thans begon haar lijden eerst recht. Betrouwbare be-richten aangaande de jeugd van Charlotte van Bourbonzijn schaarsch; maar daar het van 1559 tot 1572 heeftgeduurd, dus nog een dozijn jaren na hare wijding totabdis, eer zij met het kloosterleven brak, mag men aan-nemen, dat ook bij haar aan eene geleidelijke geestelijkeontwikkeling, aan langen, inwendigen strijd gedacht moetworden. De afkeer van het kloosterleven, die het dertien-jarige meisje tot zoo heftig verzet geprikkeld had, waszeker meer de uiting geweest van eene sterke behoefte