IO

JULIANA VAN STOLBERG.

zich in plaats van zich te verbergen en stroomden naar dehagepreeken, die op verschillende plaatsen voor duizendentoehoorders gehouden werden, nu de landvoogdes, be-sluiteloos en ontzet door het optreden der edelen, de tenuitvoer legging der plakkaten schorste, in afwachting vannadere orders des Konings. Maar die orders luidden eerlang,dat de plakkaten met de oude gestrengheid moesten wordengehandhaafd, wat de algemeene, lang verkropte verbitteringtot eene uitbarsting bracht. Te ongeduldig om te wachtentot de edelen des lands langs wettigen weg voldoeningverkregen voor hunne grieven, zocht het volk zich zelvenrecht te verschaffen. In Augustus 1566 had die vreeselijkebeeldenstorm plaats, die de laatste kans op eene vreedzameschikking vernietigde.

Met welke gevoelens Juliana, die in de laatste jarensteeds inniger aan de Nederlanden verbonden was, nuhare jongere zonen aan het hof van Prins Willem op-groeiden en twee harer dochters met Nederlandsche edel-lieden waren gehuwd, dit alles gadesloeg, vinden wij ineenen brief uit die dagen aan graaf Lodewijk, welke zeermerkwaardig te achten is, omdat daarin reeds de grondtoonklinkt van al hare brieven aan hare zonen.

„Met een bezwaard hart heb ik vernomen," schreef zijden 5^" Aug. 1566, „tot hoe groote gevaren en harden„strijd het daarginds bij u gekomen is. De heilige Drieëen-„heid behoede en bescherme u, opdat gij tot niets raadt, of„iets doet tegen Gods woord en tegen uwer ziele zaligheid,„want daarmede zouden land en luiden schade lijden, en