Nu den Ufern des Rheines
Denn doför wor hä tn genau,Die, deiht hä, hannt et bald verschart,Gn, dat hä't för sin Ersen deit,
Dran deiht hä bei dem Schrubben neit.Doch dcstomehr verlangden die,Dat kämen an et Dehlen sieGn bädden alle Dag mar dröm,Dat hä crhehl de ew'ge RuhDann wollden se ens schummeln öniDa Keller on et lhuhs dertu.
Gn osse Ionker dä wohd ald,
Ivoht stief on krank on storf och bald.Gn konm hätt hä de Ggen tn,Da flöge se all herbei em Nu,
Et woht et ganze lhuhs dorsöekt,Enn kenem Eck blef inehr jett stöhn:Bei gof et Stried, do gof et Schlohn,Nei wohd geröddelt, do geplöckt,Lesongers, wie en Riß mer fong,Die fass twee isire Bäng ömschlong.Du mäckden sie seck? döchtig batz,
Denn, deihten sie, hei schlicht de Schatz:Met Iser, lhamel, Betel, Tang,
Geng nau et Kraken, Brekeu an,Den merschten dührden 'l bald te lang,Se wore gar te gähn daran,
Maar — Hei n de Bge gähn gesehn!Se fonge nir dorenn als Steen.Nau geng esch et Nerwönschc loß,Et schempde jidder, ivie hä koß,verwönschde öm de Ran cm GraffGn wönschde, dat hä spoke mößDor't ganze lhuhs, Trapp op on äff,Gn lopcn dröm so gan hä köß,
Dat hä sin reite Strof ens sollt,
Weil hä so schändlich sie gekölld,Dat Denk geng an, wenn't düster ivoht,Daun hat dä Ionker kenn GelöstMehr en dem Graaf, on spokde dannGp jidder Platz am lhuhs eröin,Bis twälf Ugr soch öm jidderuiannBch lopen dann dröm ronk eröm, —Bald halt nau, wenn et düster wahtNu Lötels nöuimes mehr Gelost.Nu Lötels maut ke Mensch inehr sinn,So geng et möt dem Spoken hin,
Dröm woht uo Geding") hingescheckt,Dat enc Mönk vam Kloster kohm^