46
UIn den Ufern des Rheines.
XXII
Lötels Ionker.")
(Traarer Dialekt.)
(„Die Heimat" 187S, Nr. 22).
Mo Lötels^) ligd, dat weit ehr doch,Wo't Zünften log, do ligd et nochTc Verberg, bald an Mallersch'''**)
Rott an de Bäk-f) die drisft dor Traar,Mett Mater drenn. wie Pak so schwatt.Et geht 'ne Mcg für päht on Aahrvain Rerkpatt nt de Hof erennGn anger Meg noch gont derhenn.
Our aldersch wor't e Ionkerschhns;
Doch nau sind all de Ionker drns.Mar als noch Ionker wonden drenn,Du gof et der van allerhand,
Die hadde Mersch 'ne klöcht'ge SennGn woren mar jet Schad för't Land:Se störde de Lütt wal gähn em SchlopBn scherden bovendrenn önn Schop.
Doch offen Hhm, wovon mer nauverteile welle, wor genau.
'Ne Knüver wor't em höchste Grad,Da woß met Botter ömtegoun,hä dei kein Zauß op sinne Schlot,Gnu soll hü op et Brod se dohn,
Dann hat hä, wenn de Mäk öm worE pömgke wähl twee Ponger schwor.
hä krazde sie so dönnkcs drop,
Dat van die Brodschnett noch de NoppUlm Eng derbci tu Botter wohtDie inoß van öm dü klenc Mann,Menn hä se galt en sinncr Not,
Reit nt dem Salt betalen dann.Gn Lötels Ionker wor doröinverwünscht, verflockt eröin on töm.
Mar Lötels här, dem galt dat gliek.Denn Lötels Ionker, dä woht riek, —hä hatt kenn Kengcr on kenn Frau,Mofür hä all dat hei vcrspart:
Lötels ^of.Wirtshaus daselbst.