Druckschrift 
5 (1885) Quellen zur Geschichte der Fürstenbergischen Lande in Schwaben vom Jahre 700 - 1359
Entstehung
Seite
75
Einzelbild herunterladen
 

1185.

75

2) Die Urkunde fällt vor die Bulle des Papstes Lucius HL von 1185, Febr. 28. Es hingen an3 Siegel an sehr schmalen Pergamentstreifen. Davon nur ein Bruchstück des zweiten erhalten: 0 III A 2 b,Bischof mit Stab in der linken und mit erhobener rechten. Von der Umschrift zu lesen: (.. ENRIC . DEI. G .. ......EP .). Es ist also wohl das Siegel des Bischofs Heinrich I. von Strassburg (11811190), aber ver-schieden von dem unten in Anm. 4 beschriebenen. Perg. Or. Villingen. Rückaufschrift von anderer, fastgleichzeitiger Hand:Testimonium actionis de Roginbach". S.

3) 1185, Febr. 28. Verona. Lucius HL, qui ex litteris abbatis de Lucela et E. Argentinensisecclesiae custodis ad se directis accepit, quod, arbitrio eorundem in causa super praedio de Rochembach etomnibus appenditiis eins inter abbatem et conventum de Thenebach et abbatem sancti Georgii eiusque fratresversa ab abbate sancti Georgii violata flde contempto, iidem ad decisionem controversiae procedentespraedictum praedium cum appenditiis suis omnibus, sicut abbati et conventui de Thenebach Wernerus bonaememoriae legitime tradidit, eisdem, freti auctoritate sua (papae) et multorum consilio conflrmarunt, hoc prae-dium, sicut ab illis eisdem adiudicatum est, auctoritate sua apostolica confirmat. Datum Verone, 2. kalendasMartii"). Das Bleisiegel an roten und gelben Seidenschnüren. Perg. Or. Villingen; Auszug (ungenügender)in den Schriften der Altertums- und Geschichtsvereine zu Baden und Donaueschingen II, 192.

a) Die Besitzungen des Klosters Tennenbach überhaupt, darunter auch Roggenbach cum omnibus appen-diciis suis, Wilingen, Haseheim cum omnibus appendiciis suis, Tochingin, Cinbern, bestätigte Lucius III. ebenfallszu Verona 1187, 4. nonas Martii (März 4.); Neugart, episcopatus Constantiensis II, 595 97.

4) 1187. Henricus Argentinensis episcopus, lite inter coenobium Tennibacense et sancti Georii superpraediis Vilingen, Aseheim, Chneingen a Wernhero de Roggenbach ministeriali ducis Zaringie Berchtoln peraliqua temporis intervalla eisdem coenobiis, ut ipsa asserebant, alterius donationem ignorantibus, collatis,post obitum ipsius Wernheri oborta et post diuturna utriusque partis cavillationes in praesentiam summi pon-tificis Lucii piae recordationis per appellationem translata, sed nondum decisa et a papa Urbano delegatisiudicibus, videlicet sibi ipsi (Henrico) et Constantiensi episcopo et abbati de Salem, transmissa, virorum pru-dentium et assessorum suorum consilio habito ex consensu litigantium, auctoritate arbitrii et apostolicaecommissionis statuit decretum, ut proprietas praedii de Roggenbach ecclesiae sancti Georii remaneat et fra-tres Tennibacenses idem pro censu annuali 12 ^ monetae publicae Briscauwiensium absque investitura inperpetuum possideant, sed sine concessione fratrum sancti Georgii ibi tantum capellam fabricent, ut Chne-ingen eidem ecclesiae sancti Georgii libere permaneat, et ut reliqua praedia Uilingen et Asheim coenobioTennibacensi integraliter cedant. Ut haec compositionis forma magis rata et memorabilis habeatur, fratresTennibacenses 15 U a. ecclesiae sancti Georgii ex consilio suo dant. Haec autem omnia ex consensu ducisB. Zaringig, cuius ipse Wr. ministerialis erat, terminata et ipsius ducis et Constanciensis episcopi Hermannisigillis confirmata sunt. Sed ut haec rata et inconvulsa omni tempore perseverent, praesentem paginamsigilli sui impressione ac personarum huic facto praesentium subscriptione roborari dignum ducit episcopusHenricus. Cooperatores et festes: frater Herenbrecht abbas de Nvwenber., Berchdoldus praepositus maiorisecclesiae Argentinensis, Fricco decanus, Berchtoldus cantor, Eberhart custos, Morandus scholasticus, Heinrichde Veringen camerarius, Cvnradus de Vtdenbruggen archidiaconus, Burcardus archidiaconus, Cvnradus deGvndoluingen archidiaconus, Burcardus de Kunringen plebanus, Ezelo de Ethenheim plebanus, Hartmvt deKipenheim plebanus, nobilis quidam de Urselingen Egelolfus, comes Berchtoldus de Nuwenburg, Marchqwardusde Ramestein. Acta sunt hec 1187., indictione 5. Das Siegel des Herzogs Berthold V. von Zähringen anroten und grünen (?) Wollenschnüren (Bruchstück, siehe Siegelabbildung No. 1, ergänzt nach einem zweitenExemplare dieses Siegels von 1187 im Staatsarchiv in Zürich) und das eines Bischofs an gleichen Wollen-schnüren (III A 2 b, da die Umschrift ganz weggebrochen ist, ist dasselbe nicht sicher zu bestimmen, esist aber sehr wahrscheinlich das des Constanzer Bischofs Hermann, denn das in Anm. a beschriebenedes Strassburger Bischofs ist davon verschieden, doch ist es auch anders als die bei v. Weech No. 3 und 4abgebildeten des Bischofs Hermann); das dritte Siegel fehlt. Perg. Or. Villingen; Schriften der Altertums-und Geschichtsvereine zu Baden und Donaueschingen n, 19396 a ).

10*

HKK8J

<.>y

^M