Discursu vere luridico19Hoc, tu Jurista discurrens, cùm probè sciveris, mirandumest, quâ fronte & conscientiâ ausus fueris, ea, quae Dd. de illapriore unionis specie tradunt (& verè tradunt) huic poste-riori speciei accommodare, atque ita veritati fucum facere:non est, non est (inquam) hoc boni viri officium.Sed videamus quid praeterea afferas: pagina 49. dicis: harumterrarum Principes iura Maioratus & unionis ante & post ea-rum coalitionem (quam propriè coniunctionem, non coali-tionem, quae nulla unquam fuit, debuisti appellare) per diver-sos actus roborâsse, & confirmasse: de quibus, quales fuerint,speciatim agemus, ne quid intactum relinquamus.Primum autem, Privilegii, quod vulgo unionis vocant,confirmationem, quae ab Imperatore Ferdinando anno 1559.& petita, & impetrata est, in aciem producis, & quidem verbahæc potissimum urges. Wir setzen vnd wollen / daß obbestimbteS. Liebten / Fürstenthumb vnd Lande / Gülch / Cleve / Berg / Marckvnd Ravenspurg / so lang die Succession S. L. Erben von ihrer po-steritet / in abstelgender linien weren vnd vorhanden seyn würd / zu-sammen unirt / vnd gentzlich beyeinander vngesondert / vnd vnzer-trennet bleiben sollen vnd mögen / von allermänniglich vnverhin-dert / &c.Sed † hęc confirmatio (ut exordium testatur) ad praece-dentem quandam conventionem, inter Joannem III. Du-cem Juliacensem, & Mariam Juliacensem coniuges initam, seexpressè refert: quare ante omnia scire oportet, quod, & qua-le, hoc sit relatum: siquidem notissimi Juris est, instrumentumrelativum nihil probare, nisi de ipso relato aliquid certi con-stet.Ede igitur, ede discurrens Jurista, relativam illam conven-tionem Joannis Clivensis & Mariae Juliacensis coniugum, utconfirmationum desuper factarum verum sensum & intelle-ctum lector possit assequi: equidem talem, quae istis verbis com-sona sit, nec in Juliacensi, nec in Montensi, nec in Clivensi Ar-C 2