706 1584 56*

12. Peiferi gener, qui ad Caes. M tem allegabatur. Diluculo ad collegium,

22. nostrum veniens ad cubiculum meum sesquihoram de multis rebus

April m e allocutus est. Et inprirais (si quid ad rem facit) me nomine

Prag sui ducis plus honorifice quam meum statum decet appellans inquit:

„Exc taa Ill ma domini ducis mei te clementissime salutat; hortatur

ut fidentissime mihi cuncta exeras; ad omnia respondebit; neque

ego viri fidelis operam ullam praetermittam. Id ipsum socer

meus dominus Peiferus pollicetur. Neque (inquit) est, quod vereare

te minus commode hie quam Dresdae nobiscum acturum, cum

etiamsi eo venisses, tibi omnino per consiliarios suos fuisset cum

S. Exe. agendum." Postea de quodam regis medico mihi retulit

quaedam prineipis sui nomine. Haec pene omnia stans et aperto

capite, humanissime. Quaerenti mihi, nunquid aulici hi scirent

de suo ad me adventu, negavit, ac ne verbum quidem sibi misse

dictum. Quaesivit ille de me, num scirem, quid Proscovius et

doctor Curtius, qui heri ab Caes. Mt t0 ad IU um Saxoniae ducem

discesserunt, eo essent allaturi ;* posse aliquid coniiei dixi, de quo

postea, si esset opus, collocuturi essemus. Interea quae simul

egimus, speetabant inprimis ad Germanos, qui captivi in Moscovia

de tinentur, IH mo duci commendandos... De iis rebus postea, quas

ad Hi mum ducem ac D. Peiferum scripseram, quadantenus item

egimus, cum Uli satis claris argumentis monstraverim, si Ill mus e i us

dux, cui sunt cum tot catholicis prineipibus vineula necessitudinis,

velit evidentiora signa benevolentiae experiri, eos uti neque pon-

tificem maximura defuturos. Esse porro tanti prineipis, ut Auriaco

et aliis non credat, quorum Germania summo cum damno astus et

tricas sit experta- Duo restare maximi momenti: alterum un-

garicarum rerum praemunitio, alterum, ut occassione traetationis

vel religionis vel aliarum dissensionum Imperii rebus attritis remedium

aliquid adhiberi queat. Neutri harum rerum posse animum adverti,

nisi ea mutua confisio sit inter prineipes, qui legitimi sunt et

publicum bonum speetant, quae pernecessaria perficiendis arduis

rebus ab Omnibus existimatur. Si a summo pontifice Hl"™ 8 diix

uti et ab rege catholico metuat, posse ipsi caveri, si tantundem

ipse cum reliquis ordinibus curef apud Caes. M tam . Deinde, ut inter

Caesarem et Poloniae regem amicitia sit. De religione postea, ac

si quae suntalia, potius cum Catholicis agi posse quam cum Calvinianis,

quorum ingenia noverint reipublicae damnosa. Interea dum Turcarum

res suntaccisae, arripiendam occasionem, ut saltem cadentia Christiani

orbis propugnacula instaurentur ac serio aliquando, qui Christi nomen

colimus, re ipsa colamus. Summum pontificem, cui montes aurei

non sint, exeruisse in has res, quantum potuit, magnis item in

aerarii difficultatibus, nunc ad eam rem centum florenorum millia

Caesari numerari iussisse, quae sane ad Imperii fines muniendos

pertinerent. Audivit igitur ille haec attente tertioque capita rerum

harum de me quaesivit, quae differam dare, donec alter tabellarius,

quem ad Hl mum ducem misi, ad me redierit." ....

Rom. Germania 95, 159. Cop,

1 Vgl. No. 54.*